اثربخشی کارگاه های مشترک مدرسه-خانواده بر کاهش مشکلات رفتاری کلاس

مشکلات رفتاری دانش آموزان در کلاس درس یکی از چالش های اصلی نظام های آموزشی است که نه تنها فرآیند یادگیری را مختل می کند، بلکه سلامت روانی معلمان و سایر دانش آموزان را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. یافته ها نشان می دهند که شکاف در درک و هماهنگی بین محیط های خانه و مدرسه، اغلب این مشکلات را تشدید یا تداوم می بخشد. این مقاله با هدف بررسی اثربخشی کارگاه های مشترک مدرسه-خانواده به عنوان یک مداخله ساختاریافته برای کاهش مشکلات رفتاری کلاس، نگاشته شده است. روش تحقیق، مرور نظام مند منابع نظری و تجربی با رویکرد تحلیلی-توصیفی است. یافته ها حاکی از آن است که کارگاه های مشترک با مشارکت فعال والدین و معلمان، زمانی که بر اساس اصول روانشناسی تربیتی طراحی شوند، می توانند از طریق چندین مکانیسم اثربخش باشند: ایجاد درک مشترک و زبان واحد درباره رفتار کودک، هماهنگ سازی راهبردهای مدیریت رفتار در خانه و مدرسه، تقویت ارتباط و اعتماد بین اولیاء و مربیان، و توانمندسازی والدین با آموزش مهارت های فرزندپروری مثبت. این مداخله با کاهش ناسازگاری ها، افزایش همکاری و ارائه حمایت یکپارچه به دانش آموز، به کاهش معنادار رفتارهای مخربی مانند بی توجهی، پرخاشگری و عدم پیروی از قوانین منجر می شود. این مقاله نتیجه می گیرد که کارگاه های مشترک، پلی موثر برای پر کردن شکاف خانه-مدرسه هستند و نه تنها یک راهکار واکنشی، بلکه یک اقدام پیشگیرانه و توانمندساز برای ایجاد محیط های یادگیری مثبت و حمایتی محسوب می شوند. موفقیت این کارگاه ها مستلزم برنامه ریزی دقیق، جذابیت محتوا و ایجاد فضایی امن برای گفت وگوی سازنده است.

کلیدواژه ها:

کارگاه های مدرسه-خانواده ، مشکلات رفتاری کلاس ، مشارکت خانواده ، مدیریت رفتار ، هماهنگی خانه و مدرسه ، مداخله مشترک.