واکاوی نقش معلمان در آموزش مهارت های والدگری به اولیای دانش آموزان

در عصر حاضر که خانواده ها با چالش های پیچیده تربیتی و فناورانه مواجهند، نقش مدرسه فراتر از آموزش کودکان رفته و به سمت ارائه حمایت و توانمندسازی خانواده ها نیز گسترش یافته است. در این میان، معلمان به دلیل ارتباط مستقیم و منظم با دانش آموزان و تعامل با اولیای آنان، در موقعیت بی بدیلی برای شناسایی نیازهای تربیتی و ارائه راهنمایی های کاربردی قرار دارند. این مقاله با هدف واکاوی نقش های چندگانه معلمان در آموزش مهارت های والدگری به روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند منابع نگاشته شده است. یافته ها نشان می دهد که نقش معلمان در این حوزه را می توان در سه سطح اصلی تحلیل کرد: نقش مشاوری رابط و شناساگر نیازها، نقش تسهیل گر و آموزش دهنده مستقیم، و نقش همکار و شریک در ایجاد شبکه های حمایتی. معلمان از طریق مشاهده رفتار دانش آموز، می توانند نقاط قوت و چالش های والدگری را شناسایی و به شکل غیرمستقیم یا ساختاریافته، اطلاعات و راهبردهایی مبتنی بر روانشناسی رشد (مانند تقویت مثبت، تعیین حد و مرز، مدیریت هیجان) را به اولیا منتقل کنند. موفقیت در این نقش مستلزم برخورداری معلمان از مهارت های ارتباطی حرفه ای، دانش پایه روانشناسی تربیتی و نگرشی غیرقضاوتی و همکارانه است. همچنین، همکاری با مشاور مدرسه و استفاده از منابع معتبر، اثربخشی و حرفه ای بودن این مداخله را افزایش می دهد. این مقاله نتیجه می گیرد که ایفای فعال این نقش توسط معلمان می تواند به ارتقای کیفیت محیط خانوادگی، افزایش هماهنگی خانه و مدرسه، و در نهایت، بهینه سازی رشد تحصیلی و عاطفی دانش آموزان بینجامد. با این حال، موفقیت مستلزم گذر از نگاه سنتی و تعریف چارچوب های حرفه ای و حمایتی برای معلمان در این زمینه است.

کلیدواژه ها:

آموزش والدگری ، نقش معلم ، مهارت های والدگری ، مشارکت خانه و مدرسه ، توانمندسازی خانواده ، حمایت تربیتی.