مقایسه تاثیر آموزش آنلاین و حضوری بر یادگیری دانش آموزان

گسترش فناوری های آموزشی و تجربه اجبار دوران همه گیری، مقایسه اثربخشی آموزش آنلاین و حضوری را به یکی از مباحث محوری نظام های آموزشی تبدیل کرده است. این مطالعه با هدف مقایسه نظام مند تاثیر این دو شیوه بر یادگیری دانش آموزان و با روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند منابع انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که برتری مطلق هیچ یک از این دو شیوه را نمی توان به طور کلی پذیرفت و اثربخشی هر کدام شدیدا وابسته به متغیرهای واسطه ای است. آموزش حضوری با تکیه بر تعاملات غنی و چندحسی، بازخورد بی درنگ، و ساختار اجتماعی-هیجانی کلاس، در تحقق اهداف شناختی پیچیده، مهارت های عملی و رشد اجتماعی-عاطفی نقاط قوت بی بدیلی دارد. در مقابل، آموزش آنلاین با محوریت انعطاف پذیری، مقیاس پذیری و شخصی سازی، دسترسی دموکراتیک تر و یادگیری خودراهبر را ممکن می سازد، اما موفقیت آن مشروط به خودنظم دهی یادگیرنده، سواد دیجیتال و پشتیبانی فنی-محتوایی قوی است. چالش های عمده آنلاین شامل خطر تشدید شکاف آموزشی، احساس انزوا و دشواری در ارزیابی اصیل است، درحالی که آموزش حضوری با محدودیت های جغرافیایی، زمانی و یکسان سازی نسبی روبروست. نتیجه کلی پژوهش بر ضرورت عبور از دوگانه انگاری ساده و حرکت به سمت الگوهای ترکیبی هوشمندانه تاکید دارد؛ الگوهایی که در آنها، فعالیت های حضوری بر تعامل عمیق و فعالیت های آنلاین بر انتقال اطلاعات و تمرین شخصی شده متمرکز می شوند تا یادگیری عمیق تر، عادلانه تر و متناسب با نیازهای متنوع دانش آموزان تحقق یابد.

کلیدواژه ها:

آموزش آنلاین ، آموزش حضوری ، یادگیری ترکیبی (هیبرید) ، اثربخشی آموزشی ، عدالت آموزشی