بررسی دلایل بی علاقگی برخی دانش آموزان به درس و مدرسه

بی علاقگی به درس و مدرسه یکی از چالش های مهم نظام های آموزشی معاصر است که می تواند پیامدهای منفی کوتاه مدت و بلندمدت برای فرد و جامعه داشته باشد. این مقاله با هدف شناسایی و تحلیل جامع دلایل این پدیده، به روش توصیفی-تحلیلی و بر پایه مطالعه کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع پژوهشی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که بی علاقگی دانش آموزان پدیده ای چندبعدی است که ریشه در تعامل پیچیده عوامل فردی، آموزشی، خانوادگی و اجتماعی-فرهنگی دارد. در سطح فردی، نارسایی در مهارت های پایه تحصیلی، مشکلات شناختی و توجهی، فقدان انگیزش درونی و نگرش منفی به آینده نقش تعیین کننده ای ایفا می کنند. در سطح آموزشی، عوامل مرتبط با برنامه درسی (محتوای غیرکاربردی و خشک)، روش تدریس (معلم محوری و عدم مشارکت)، ارزشیابی (تست محوری و ایجاد اضطراب) و محیط فیزیکی و روانی مدرسه (رابطه معلم و دانش آموز، فضای رقابتی نامناسب) از مهم ترین علل هستند. در سطح خانواده، سبک های تربیتی ناکارآمد (اقتدارگرایی یا بی تفاوتی)، سطح پایین سواد و حمایت تحصیلی، تعارضات خانوادگی و فشارهای اقتصادی به کاهش تعلق تحصیلی می انجامد. در نهایت، در سطح کلان، ارزش گذاری اجتماعی کمرنگ بر علم آموزی، تضاد بین ارزش های مدرسه و محیط پیرامون، و جذابیت های رقیب در فضای مجازی و رسانه ها نیز در ایجاد و تشدید این بی علاقگی موثرند. نتیجه گیری نهایی این است که درمان این پدیده نیازمند رویکردی سیستمی، همه جانبه و مشارکتی است که همزمان به بازنگری در مولفه های آموزشی، توانمندسازی دانش آموزان و خانواده ها و اصلاح نگرش های اجتماعی معطوف باشد.

کلیدواژه ها:

بی علاقگی تحصیلی ، افت انگیزش ، دلایل چندعاملی ، نظام آموزشی ، مشارکت دانش آموز.