هوش مصنوعی و بهبود تعامل معلم-دانش آموز

تحول فناوری های نوین و ظهور هوش مصنوعی در نظام های آموزشی، چهره تعامل میان معلم و دانش آموز را از یک رابطه سنتی مبتنی بر انتقال اطلاعات به فرایندی پیچیده و شناختی–عاطفی تبدیل کرده است. در این مقاله علمی مروری، مفهوم تعامل معلم–دانش آموز در بستر آموزش هوشمند با رویکردی چندبعدی مورد تحلیل قرار گرفت تا نسبت میان انسان و فناوری در سطح تربیتی روشن شود. بررسی مبانی نظری نشان داد که هوش مصنوعی علاوه بر ایفای نقش میانجی شناختی، سبب شکل گیری الگوهای تازه ای از بازخورد، خودتنظیمی و شخصی سازی یادگیری گردیده و معلم را از جایگاه انتقال دهنده دانش به موقعیت تحلیل گر داده و هدایت گر رشد یادگیرنده انتقال داده است. در تحلیل نه مورد از مبانی نظری و سپس تبیین سه محور تکمیلی شامل حرفه ای گری معلم، اخلاق تعامل و عدالت آموزشی در آموزش هوشمند، روشن شد که کیفیت تعامل در نظام های مجهز به هوش مصنوعی به شرط حفظ خرد تربیتی و کرامت انسانی به سطحی عمیق تر از ارتباط سنتی ارتقا می یابد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که هم افزایی میان درک انسانی و توان تحلیلی هوش مصنوعی می تواند به توسعه تعامل آموزشی موثر، عادلانه و اخلاق مدار منجر شود و بستری تازه برای تحقق یادگیری معنادار و رشد خودتنظیم در دانش آموزان فراهم آورد. این دیدگاه بر ضرورت سیاست گذاری تربیتی هوشمند تاکید دارد تا فناوری به ابزار توانمندسازی معلم و حفظ اصالت رابطه انسانی در فرآیند یاددهی–یادگیری تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تعامل معلم–دانش آموز ، آموزش هوشمند ، شخصی سازی یادگیری ، اخلاق آموزشی ، حرفه ای گری معلم