تحلیل همبستگی بین هوش منطقی-ریاضی و موفقیت در درس فیزیک

فیزیک به عنوان یکی از بنیادی ترین علوم طبیعی، ماهیتی ذاتی و عمیقا ریاضی دارد که فراتر از حفظ فرمول ها بوده و نیازمند درک ساختارهای منطقی و انتزاعی است. در این میان، هوش منطقی-ریاضی که به عنوان یکی از اجزای کلیدی نظریه هوش های چندگانه گاردنر شناخته می شود، نقشی انکارناپذیر در پردازش اطلاعات، استدلال استنتاجی و مدل سازی پدیده های فیزیکی ایفا می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و نظری، به واکاوی رابطه مفهومی و علی بین ظرفیت های شناختی مرتبط با هوش منطقی-ریاضی و شاخص های موفقیت تحصیلی در فیزیک می پردازد و نشان می دهد که چگونه تفکر الگوریتمی و درک روابط کمی، بسترساز یادگیری عمیق مفاهیم فیزیک هستند. بررسی ادبیات نظری حاکی از آن است که دانش آموزان و دانشجویانی که از توانایی بالایی در استدلال منطقی، حل مسئله و درک ساختارهای انتزاعی برخوردارند، عملکردی متمایز در درک مفاهیم پیچیده فیزیک از خود نشان می دهند. تحلیل های انجام شده در این پژوهش بیانگر آن است که هوش منطقی-ریاضی تنها به عنوان یک پیش بین عملکرد عملیاتی عمل نمی کند، بلکه به عنوان یک سازه شناختی بنیادین، نحوه تفکر و ادراک فرد را نسبت به قوانین حاکم بر جهان هستی شکل می دهد. این همبستگی نشان می دهد که شکاف های موجود در یادگیری فیزیک، ریشه در ضعف در زیرساخت های تفکر ریاضی و منطقی دارد نه صرفا در عدم آشنایی با محتوای درسی. نتایج این تحلیل نظری تاکید دارد که نظام های آموزشی برای ارتقای سطح کیفی آموزش فیزیک باید از رویکردهای صرفا انتقالی فاصله گرفته و بر پرورش مهارت های تفکر منطقی و استدلال ریاضی تمرکز کنند. در نهایت، مقاله استدلال می کند که موفقیت در فیزیک بازتابی از تعامل پویا بین دانش محتوایی و توانایی های پردازش اطلاعات منطقی است و تقویت این بعد از هوش می تواند به عنوان یک استراتژی کلان در اصلاح برنامه های درسی و روش های تدریس مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش منطقی-ریاضی ، موفقیت تحصیلی فیزیک ، استدلال علمی ، تحلیل نظری