بررسی رابطه بین جو روانی کلاس و انگیزه پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

جو روانی کلاس به عنوان یکی از مولفه های کلیدی محیط یادگیری، نقشی انکارناپذیر در شکل گیری نگرش ها، رفتارها و عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. این مفهوم فراتر از ابعاد فیزیکی فضا، به تعاملات معلم و شاگرد، روابط بین همکلاسی ها، ساختار کلاس و احساس تعلق و امنیت روانی اشاره دارد. پژوهش های نظری نشان می دهند که وقتی دانش آموزان محیط کلاس را امن، حمایتی و مبتنی بر همکاری تجربه می کنند، سطح درگیری شناختی و عاطفی آن ها با تکالیف یادگیری به شدت افزایش می یابد. در مقابل، جوهای روانی رقابتی، تنش زا یا آشفته می توانند مانعی جدی برای ظرفیت های یادگیری و رشد شخصیتی دانش آموزان ایجاد کرده و منجر به کاهش تلاش و مشارکت آن ها در فرآیند آموزش شوند. انگیزه پیشرفت تحصیلی، که ریشه در نظریه های انگیزشی مانند نیاز به موفقیت مک کللند و انگیزه ذاتی دسی و رایان دارد، به تمایل فرد برای غلبه بر موانع، رسیدن به استانداردهای بالا و کسب مهارت در کارهای چالش برانگیز اشاره دارد. این نوع انگیزه یک نیروی محرکه درونی است که دانش آموز را به تلاش مستمر، پشتکار در برابر شکست و تعهد به اهداف تحصیلی وادار می کند. با بررسی دیدگاه های معتبر در حوزه روانشناسی تربیتی، نشان داده می شود که چگونه عناصر ناملموس محیط یادگیری، مانند سبک رهبری معلم، اقلیم ارتباطی و ساختار ارزشی کلاس، بر باورهای توانمندی دانش آموز و اهداف تلاشی آن ها تاثیر می گذارند. در نهایت، استدلال می شود که ایجاد یک جو روانی مثبت، مبتنی بر احترام و تعامل سازنده، پیش شرط اساسی برای پرورش انگیزه پیشرفت و دستیابی به کیفیت مطلوب در نظام آموزشی است.

کلیدواژه ها:

جو روانی کلاس ، انگیزه پیشرفت ، محیط یادگیری ، تعاملات آموزشی