تاثیر برنامه های مشترک کتابخوانی خانواده و مدرسه بر خلاقیت دانش آموزان

توسعه خلاقیت به عنوان یکی از اهداف عالی نظام های تربیتی، نیازمند خلق محیط هایی غنی و تعاملی است که فراتر از فضای محدود کلاس درس عمل کنند. در این میان، ایجاد پیوند بین دو نهاد اصلی اثرگذار بر کودک، یعنی خانواده و مدرسه، از طریق برنامه های هدفمند، می تواند بستری نیرومند برای پرورش خلاقیت فراهم آورد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر برنامه های مشترک کتابخوانی خانواده و مدرسه بر رشد خلاقیت دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و مرور نظام مند پیشینه های تجربی و نظری است. یافته های کلیدی تحقیق نشان می دهد که برنامه های مشترک کتابخوانی، با ایجاد یک گفتمان سازنده حول محور داستان و متن، به توسعه مهارت های تفکر واگرا، تخیل، انعطاف پذیری ذهنی و ابتکار عمل در دانش آموزان کمک شایانی می کنند. این برنامه ها از یک سو با درگیر کردن والدین در فرآیند یادگیری، کیفیت و کمیت تعاملات کلامی و شناختی را در خانه افزایش می دهند و از سوی دیگر، با تداوم بخشیدن به تجربه کتابخوانی در محیط امن خانواده، انگیزه درونی و نگرش مثبت به مطالعه و کشف را تقویت می نمایند. نتیجه نهایی حاکی از آن است که طراحی و اجرای نظام مند اینگونه برنامه ها، نه تنها می تواند در افزایش نمرات خلاقیت سنجش شده موثر باشد، بلکه به تقویت پیوند خانه و مدرسه، اشتراک گذاری ارزش های فرهنگی و ایجاد عادت مادام العمر مطالعه خلاق می انجامد. موفقیت این برنامه ها منوط به انتخاب منابع ادبی مناسب، آموزش اولیه والدین و معلمان و ایجاد مکانیزم های بازخورد و پشتیبانی مستمر است.

کلیدواژه ها:

کتابخوانی مشترک ، خانواده و مدرسه ، خلاقیت دانش آموزان ، پیوند خانه و مدرسه ، تفکر واگرا.