نقش مربی پرورشی در نهادینه سازی فرهنگ گفت وگو و همزیستی مسالمت آمیز در مدارس استثنایی

این پژوهش به بررسی نقش حیاتی مربیان پرورشی در نهادینه سازی فرهنگ گفت وگو و همزیستی مسالمت آمیز در مدارس استثنایی می پردازد. در فضایی که دانش آموزان با نیازهای ویژه، چالش های ارتباطی و اجتماعی منحصربه فردی را تجربه می کنند، ایجاد محیطی همدلانه، پذیرنده و پویا برای رشد و بالندگی آنان امری ضروری است. مربیان پرورشی، با تخصص و رویکرد حمایتی خود، قادرند بستری را فراهم آورند تا این دانش آموزان بتوانند مهارت های اجتماعی، ارتباطی و عاطفی خود را توسعه بخشند و در فضایی امن، به تبادل نظر، درک متقابل و احترام به تفاوت ها بپردازند. این مقاله با رویکردی علمی-پژوهشی، ابتدا به تبیین مفاهیم کلیدی چون فرهنگ گفت وگو، همزیستی مسالمت آمیز و نقش مربی پرورشی پرداخته و سپس با اتکا به مبانی نظری و یافته های پژوهشی، ابعاد مختلف این نقش را در مدارس استثنایی مورد تحلیل قرار می دهد. تاکید بر اهمیت آموزش مهارت های ارتباطی، تسهیل فرآیندهای گفت وگو، حل تعارضات، ترویج همدلی و پذیرش، و ایجاد فضایی برای ابراز وجود دانش آموزان، از محورهای اصلی این پژوهش است. همچنین، چالش های پیش روی مربیان پرورشی در این حوزه و راهکارهای عملی برای ارتقاء اثربخشی آنان مورد بررسی قرار گرفته است. در نهایت، این مقاله به این نتیجه می رسد که حضور فعال، آگاهانه و مستمر مربیان پرورشی، سنگ بنای ایجاد فرهنگی غنی از گفت وگو و همزیستی مسالمت آمیز در مدارس استثنایی است که نه تنها به نفع دانش آموزان، بلکه به ارتقاء فضای کلی آموزشی و اجتماعی مدرسه نیز منجر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

مربی پرورشی ، فرهنگ گفت وگو ، همزیستی مسالمت آمیز ، مدارس استثنایی ، مهارت های اجتماعی