تاثیر فعالیت های پرورشی بر افزایش انگیزه تحصیلی و تعلق مدرسه ای دانش آموزان

فعالیت های فرهنگی و پرورشی به عنوان یکی از ارکان اصلی نظام آموزشی، نقشی حیاتی در شکل گیری شخصیت، تربیت اجتماعی و توسعه همه جانبه دانش آموزان ایفا می کنند. این مقاله به بررسی عمیق چالش های پیش روی توسعه این فعالیت ها در مدارس معاصر پرداخته و راهکارهای عملیاتی برای ارتقاء کیفیت و اثربخشی آن ها ارائه می دهد. در عصر حاضر، با وجود تغییرات سریع فرهنگی و اجتماعی و ظهور فناوری های نوین، مدارس با موانعی نظیر کمبود منابع مالی و انسانی متخصص، تمرکز بیش از حد بر آموزش های رسمی و آزمون محور، و عدم انطباق برنامه ها با نیازهای واقعی دانش آموزان روبرو هستند. این چالش ها موجب کاهش جذابیت و مشارکت فعال دانش آموزان در برنامه های پرورشی شده است. پژوهش حاضر با استفاده از رویکردی توصیفی-تحلیلی، ابعاد مختلف این معضلات را واکاوی می کند. راهکارهای پیشنهادی شامل بازنگری ساختارهای مدیریتی، تقویت آموزش ضمن خدمت مربیان، تلفیق فناوری های نوین با فعالیت های فرهنگی، و ایجاد بسترهای مشارکت دانش آموزان در طراحی برنامه ها است. هدف اصلی این مقاله، ارائه چارچوبی مدون برای تبدیل فعالیت های فرهنگی و پرورشی از یک فعالیت حاشیه ای به هسته اصلی فرآیند یاددهی-یادگیری است تا تربیت نسلی خلاق، مسئولیت پذیر و متعهد به ارزش های بنیادین محقق گردد. نتایج حاکی از آن است که سرمایه گذاری هدفمند بر این حوزه نه تنها کیفیت آموزش را ارتقا می دهد، بلکه به کاهش ناهنجاری های اجتماعی و افزایش رضایتمندی تحصیلی نیز کمک شایانی خواهد کرد. این پژوهش می تواند مبنایی برای سیاست گذاران آموزشی در بازتعریف اولویت های تربیتی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ربیت دانش آموز ، فعالیت های پرورشی ، موانع فرهنگی ، راهبردهای آموزشی ، توسعه مدرسه.