تاثیر روش های یادگیری فعال بر مشارکت دانش آموزان

این مقاله به بررسی تاثیر روش های یادگیری فعال بر مشارکت دانش آموزان در فرایند یاددهی-یادگیری می پردازد. یادگیری فعال، رویکردی آموزشی است که دانش آموزان را از جایگاه منفعل دریافت کننده اطلاعات به جایگاه فعال مشارکت کننده در ساخت دانش منتقل می کند. این روش ها با تکیه بر فعالیت هایی نظیر بحث گروهی، حل مسئله، پروژه های عملی، ایفای نقش و کارگاه های آموزشی، انگیزه درونی، علاقه و درگیری ذهنی دانش آموزان را افزایش می دهند. مشارکت دانش آموزان، که شامل سطوح مختلفی از قبیل توجه، درگیری، تعهد و احساس تعلق به فرایند یادگیری است، نقش بسزایی در عمق یادگیری، ماندگاری آموخته ها و توسعه مهارت های شناختی و فراشناختی دارد. در عصر حاضر که سرعت تحولات علمی و فناورانه شتاب فزاینده ای یافته است، اتکای صرف به روش های سنتی تدریس که غالبا بر سخنرانی و انتقال یک طرفه اطلاعات استوار است، دیگر پاسخگوی نیازهای آموزشی نیست. در مقابل، روش های یادگیری فعال با فراهم آوردن فرصت هایی برای تفکر انتقادی، همکاری، و کاربرد عملی دانش، دانش آموزان را برای مواجهه با چالش های دنیای واقعی آماده می سازند. این پژوهش ضمن تشریح مبانی نظری یادگیری فعال و ابعاد مختلف مشارکت دانش آموزان، به بررسی شواهد تجربی موجود در خصوص اثربخشی این رویکرد می پردازد. همچنین، موانع و چالش های اجرایی پیاده سازی یادگیری فعال در محیط های آموزشی مختلف مورد بحث قرار گرفته و راهکارهای عملی برای غلبه بر این موانع ارائه می گردد. هدف غایی این مقاله، ارائه دیدگاهی جامع و مستند به پژوهشگران، معلمان و سیاست گذاران آموزشی در خصوص اهمیت و کاربرد روش های یادگیری فعال به منظور ارتقاء کیفیت آموزش و پرورش و پرورش نسلی خلاق، توانمند و مشارکت جو است.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، مشارکت دانش آموز ، روش های تدریس ، اثربخشی آموزشی ، کلاس درس.