یادگیری تلفیقی و افزایش مشارکت اثربخش والدین در آموزش فرزندان

در دنیای پیچیده و در حال تغییر امروز، نقش خانواده ها به ویژه والدین در فرآیند تعلیم و تربیت، بیش از هر زمان دیگری حیاتی و تعیین کننده است. با این حال، نظام های آموزشی سنتی غالبا والدین را به عنوان دریافت کنندگان منفعل اطلاعات یا ناظران دورادور در نظر می گیرند و از ظرفیت عظیم آنان در ایجاد پیوندی موثر بین خانه و مدرسه بهره چندانی نمی برند. در عین حال، ظهور فناوری و ضرورت حرکت به سمت یادگیری تلفیقی (ترکیب آموزش حضوری و دیجیتال)، هم چنانکه بر اهمیت مشارکت والدین افزوده، هم امکان های جدیدی برای تعامل آنان فراهم کرده است. یادگیری تلفیقی، با درهم آمیختن فضای فیزیکی و دیجیتال، مرزهای سنتی مدرسه را گسترش می دهد و یادگیری را به درون خانه می برد. این تغییر، هم چنانکه فرصت هایی بی سابقه برای همراهی و نظارت مستقیم والدین بر پیشرفت تحصیلی و عاطفی فرزندان ایجاد می کند، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتالی بین نسل ها، کمبود دانش فنی والدین و خطر افزایش فشار بر خانواده ها را نیز به همراه دارد. مساله اصلی این پژوهش، بررسی این است که چگونه می توان با بهره گیری هوشمندانه از مدل یادگیری تلفیقی، مشارکت اثربخش والدین را افزایش داد؛ به گونه ای که این مشارکت از سطح حمایت های اولیه و کلی فراتر رفته و به همکاری هدفمند، آگاهانه و توانمندساز تبدیل شود. این امر مستلزم طراحی راهبردهایی است که از یک سو، شفافیت در فرآیند آموزش و ارزیابی را از طریق پلتفرم های دیجیتال فراهم آورند و از سوی دیگر، توانمندسازی والدین را با ابزارها، منابع آموزشی و راهنمایی های لازم برای درک بهتر رویکردهای نوین یادگیری و نقش حمایتی خود دنبال کنند. ایجاد کانال های ارتباطی دوسویه و مستمر بین معلمان و والدین، طراحی فعالیت های مشارکتی مشترک (پروژه های خانگی دیجیتال، جلسات مجازی تعاملی) و ارائه آموزش های مختصر و کاربردی به والدین درباره نحوه پشتیبانی تحصیلی و عاطفی در محیط تلفیقی، از جمله این راهبردها هستند. هدف نهایی، خلق یک «مثلث یادگیری» قدرتمند متشکل از دانش آموز، معلم و والدین است که در آن یادگیری تلفیقی به عاملی برای تقویت پیوند خانه و مدرسه و تسهیل رشد همه جانبه فرزندان تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، مشارکت والدین ، پیوند خانه و مدرسه ، توانمندسازی والدین ، مثلث یادگیری.