واکاوی اثربخشی راهبردهای تدریس تعاملی بر کیفیت یادگیری در آموزش مجازی

گسترش پرشتاب آموزش الکترونیکی، پارادایم های سنتی یادگیری را با چالش های نوینی مواجه کرده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش «تدریس تعاملی» به عنوان یک متغیر اثرگذار بر کارآمدی کلاس های مجازی انجام شده است. مسئله اصلی این تحقیق، بررسی گذار از روش های معلم محور و منفعل به رویکردهای مشارکتی در بستر دیجیتال است. یافته ها حاکی از آن است که بهره گیری از تکنیک های تعاملی نظیر بحث های همزمان، بازخوردهای آنی و استفاده هدفمند از ابزارهای چندرسانه ای، همبستگی معناداری با تعمیق یادگیری و ماندگاری اطلاعات در حافظه فراگیران دارد. همچنین، نتایج نشان می دهد که این رویکرد با کاهش «فاصله روانی» و احساس انزوا در دانش آموزان، منجر به افزایش رضایت مندی و انگیزه درونی آنان می گردد. در نهایت، این مقاله استدلال می کند که موفقیت در آموزش مجازی صرفا وابسته به زیرساخت فنی نیست، بلکه نیازمند بازمهندسی روش های تدریس و توانمندسازی معلمان در خلق موقعیت های یادگیری تعاملی است.

کلیدواژه ها:

آموزش الکترونیکی ، درگیری تحصیلی ، تدریس تعاملی ، یادگیری عمیق ، رضایت فراگیران