بررسی تاثیر خودکارآمدی تحصیلی بر موفقیت در امتحانات

خودکارآمدی تحصیلی، به عنوان یک سازه محوری در نظریه اجتماعی-شناختی آلبرت بندورا، به باور فرد درباره توانایی خود برای سازماندهی و اجرای موفقیت آمیز اقدامات مورد نیاز برای دستیابی به اهداف تحصیلی خاص اطلاق می شود. این باور درونی، نقشی تعیین کننده در فرآیندهای انگیزشی، انتخاب راهبردهای یادگیری، استمرار تلاش در مواجهه با دشواری ها و تنظیم هیجانی دانش آموزان ایفا می کند. خودکارآمدی تحصیلی دارای ابعاد مختلفی است که شامل باور به توانایی انجام تکالیف، مدیریت زمان، و بازیابی اطلاعات در شرایط آزمون می شود. دانش آموزانی که سطح بالایی از خودکارآمدی تحصیلی گزارش می کنند، تمایل بیشتری به تعیین اهداف چالش برانگیز، اختصاص منابع شناختی کافی به یادگیری، و استفاده موثر از راهبردهای فراشناختی دارند. همچنین، این افراد اضطراب کمتری را در موقعیت های ارزشیابی تجربه کرده و پس از شکست، سریع تر انگیزه خود را بازیابی می کنند. رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و موفقیت در امتحانات یک رابطه دوسویه و قدرتمند است؛ باور قوی به توانایی ها، پیش بینی کننده مثبتی برای عملکرد بالاتر در آزمون ها محسوب می شود. این مقاله به بررسی ساختاری نقش خودکارآمدی در زمینه های مختلف یادگیری و پیامدهای آن بر نتایج امتحانی در نظام های آموزشی می پردازد. درک این سازه برای طراحی مداخلات آموزشی موثر که بتواند عملکرد تحصیلی دانش آموزان را بهبود بخشد، حیاتی است. تقویت خودکارآمدی از طریق تجارب موفقیت، مشاهده مدل های مناسب، و القای اجتماعی مثبت، می تواند مسیر دستیابی به موفقیت های آکادمیک پایدار را هموار سازد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی تحصیلی ، موفقیت امتحانی ، انگیزش ، راهبردهای یادگیری ، تنظیم هیجانی