بررسی رابطه هوش معنوی و هوش هیجانی با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان: رهیافتی کل نگر به موفقیت آموزشی

پیشرفت تحصیلی همواره به عنوان یکی از شاخص های اصلی موفقیت نظام های آموزشی مورد توجه بوده است. در رویکردهای سنتی، عوامل شناختی و هوش عمومی (IQ) به عنوان اصلی ترین پیش بین کننده های موفقیت تحصیلی در نظر گرفته می شدند. اما پژوهش های چند دهه اخیر نشان می دهند که سهم عوامل غیرشناختی در تبیین پیشرفت تحصیلی به مراتب بیشتر از آن چیزی است که پیشتر تصور می شد. در این میان، دو سازه **هوش هیجانی** و **هوش معنوی** به عنوان قابلیت های روان شناختی تاثیرگذار بر عملکرد تحصیلی، توجه بسیاری از محققان را به خود جلب کرده اند. این مقاله با هدف بررسی رابطه این دو نوع هوش با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان و ارائه راهکارهایی برای پرورش آن ها نگاشته شده است. یافته ها حاکی از آن است که هوش هیجانی از طریق بهبود مهارت های خودتنظیمی، همدلی، مدیریت استرس و روابط اجتماعی، و هوش معنوی از طریق ایجاد معنا، انسجام درونی، تاب آوری و نگرش کل نگر به زندگی، به صورت مستقیم و غیرمستقیم بر عملکرد تحصیلی تاثیر می گذارند. این مقاله بر ضرورت توجه نظام مند نظام های آموزشی به پرورش همه جانبه این قابلیت ها در کنار آموزش های شناختی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، هوش معنوی ، پیشرفت تحصیلی ، موفقیت آموزشی ، دانش آموزان ، عوامل غیرشناختی ، روان شناسی تربیتی