مقایسه رابطه هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان با و بدون ناتوانی یادگیری: تحلیل تفاوت ها، سازوکارهای تاثیر و راهبردهای مداخله

ناتوانی های یادگیری خاص (مانند خوانش پریشی، نوشتارپریشی و ریاضی پریشی) از شایع ترین چالش های عصب-رشدی در محیط های آموزشی هستند که با وجود هوشبهر طبیعی، منجر به مشکلات پایداری در کسب مهارت های تحصیلی می شوند. پژوهش های دو دهه اخیر نشان می دهند که این چالش ها صرفا شناختی نیستند و تاثیرات عمیقی بر حوزه های هیجانی-اجتماعی دانش آموزان می گذارند. از سوی دیگر، هوش هیجانی به عنوان مجموعه ای از توانایی ها در شناسایی، درک، مدیریت و استفاده از هیجانات، نقش مهمی در موفقیت تحصیلی و سازگاری روانی-اجتماعی ایفا می کند. این مقاله به بررسی مقایسه ای رابطه بین هوش هیجانی و پیشرفت تحصیلی در دو گروه دانش آموزان **با ناتوانی یادگیری** و **بدون ناتوانی یادگیری** می پردازد. یافته ها نشان می دهند که اگرچه سطح کلی هوش هیجانی در دانش آموزان با ناتوانی یادگیری ممکن است پایین تر باشد، اما **رابطه بین مولفه های خاص هوش هیجانی (به ویژه خودمدیریتی و خودآگاهی هیجانی) با پیشرفت تحصیلی در این گروه قوی تر و حیاتی تر است**. این گروه برای جبران چالش های شناختی خود، بیش از همتایان عادی به مهارت های هیجانی تکیه می کنند. مقاله حاضر با تحلیل سازوکارهای این رابطه متفاوت، بر ضرورت طراحی و اجرای **برنامه های تلفیقی آموزشی-هیجانی** ویژه دانش آموزان با ناتوانی یادگیری تاکید می کند. چنین برنامه هایی نه تنها می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی، بلکه به افزایش تاب آوری، عزت نفس و رفاه کلی این دانش آموزان بینجامد.

کلیدواژه ها:

ناتوانی یادگیری خاص ، هوش هیجانی ، پیشرفت تحصیلی ، مقایسه ، دانش آموزان ، مداخله هیجانی-اجتماعی ، خودتنظیمی ، خوانش پریشی ، ریاضی پریشی