هوش مصنوعی در آموزش و پرورش: گذار از سیستم آموزشی صنعتی به پارادایم یادگیری شخصی شده، فراگیر و مادام العمر

هوش مصنوعی به عنوان یکی از تعیین کننده ترین فناوری های قرن بیست و یکم، در حال دگرگونی تمامی عرصه ها از جمله آموزش و پرورش است. این مقاله علمی-ترویجی با هدف تبیین ابعاد مختلف اهمیت، کاربرد، فرصت ها و چالش های استفاده از هوش مصنوعی در آموزش نگاشته شده است. مقاله استدلال می کند که آموزش سنتی مبتنی بر مدل «یک اندازه برای همه»، دیگر پاسخگوی نیازهای متنوع و پیچیده جامعه دانش بنیان امروز نیست. هوش مصنوعی با امکان شخصی سازی عمیق فرآیند یادگیری، آزادسازی ظرفیت خلاق معلمان، ایجاد سیستم های ارزیابی تشخیصی-ترکیبی و فراهم آوردن دسترسی برابر به آموزش کیفی، می تواند پارادایم آموزشی جدیدی را بنیان نهد. با این حال، این تحول مستلزم عبور از چالش های جدی در حوزه امنیت داده ها، اخلاق، تربیت نیروی انسانی و عدالت دیجیتال است. نتیجه گیری مقاله بر این نکته تاکید دارد که موفقیت در این مسیر، در گرو اتخاذ یک نگاه کل نگر، تدوین چارچوب های اخلاقی و حقوقی محکم، سرمایه گذاری بلندمدت و مهم تر از همه، حفظ «محوریت انسان» در قلب فناوری است. آینده مطلوب، نه حذف معلم، بلکه ظهور «معلم افزوده» و نه انفعال یادگیرنده، بلکه شکوفایی «یادگیرنده خودرهبر» در یک اکوسیستم حمایتی هوشمند است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری شخصی شده ، عدالت آموزشی ، اخلاق هوش مصنوعی ، تحول دیجیتال در آموزش ، معلم توانمندشده ، ارزیابی سازنده