تاب آوری عاطفی معلمان در عصر آموزش دیجیتال

با گذار سریع نظام های آموزشی به سمت عصر دیجیتال و افزایش استفاده از فناوری های نوین در فرآیند تدریس، معلمان با فشارها و چالش های شغلی بی سابقه ای روبرو شده اند که سلامت روان و کارایی آن ها را تهدید می کند. این مقاله به بررسی مفهوم تاب آوری عاطفی معلمان و اهمیت حیاتی آن در مواجهه با استرس های ناشی از آموزش دیجیتال می پردازد. هدف اصلی این پژوهش، تبیین نقش تاب آوری عاطفی به عنوان عاملی کلیدی در کاهش فرسودگی شغلی و افزایش انگیزه معلمان در محیط های یادگیری مجازی و ترکیبی است. روش تحقیق در این مطالعه به صورت مرور ادبیات و تحلیل نظری منابع معتبر بین المللی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که معلمان دارای تاب آوری عاطفی بالا، قادرند تغییرات تکنولوژیک را بهتر مدیریت کنند، ارتباطات مثبت تری با دانش آموزان برقرار سازند و تعادل بهتری بین کار و زندگی خود ایجاد نمایند. همچنین، نتایج حاکی از آن است که عواملی مانند حمایت سازمانی، مهارت های دیجیتال و باورهای خودکارآمدی در تقویت تاب آوری عاطفی نقش اساسی دارند. در نهایت، مقاله پیشنهاد می کند که برنامه های توسعه حرفه ای معلمان باید بر تقویت مهارت های عاطفی و ذهنی به موازات مهارت های فنی تمرکز کنند تا پایداری نظام آموزشی در عصر دیجیتال تضمین شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری عاطفی ، معلمان ، آموزش دیجیتال ، فرسودگی شغلی ، سلامت روان ، فناوری آموزشی