تاثیر ایجاد فضای «ایمنی روانی» در کلاس بر پذیرش تجربه شکست های کنترل شده و ارتقای تاب آوری تحصیلی

در پارادایم های نوین تربیتی، تاب آوری تحصیلی نه صرفا به عنوان یک ویژگی فردی، بلکه به مثابه یک سازه پویا برای پایداری در مسیر یادگیری تلقی می شود. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش پیش بین «تجارب شکست کنترل شده» (سازنده) در ارتقای تاب آوری تحصیلی دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. تحلیل داده ها نشان داد همبستگی مثبت و معناداری میان مواجهه سازنده با شکست و مولفه های تاب آوری (به ویژه خودتنظیمی و بازگشت پذیری) وجود دارد. یافته های مدل سازی حاکی از آن است که «تجربه شکست» اگر در بستری ایمن رخ دهد، از طریق مکانیسم های میانجی «خودکارآمدی» و «حمایت ادراک شده خانوادگی»، منجر به تقویت سرسختی روان شناختی می شود. این پژوهش پیشنهاد می دهد که نظام آموزشی با گذار از رویکردهای کمال گرایانه، بستر لازم برای «مدیریت خطا» و عادی سازی شکست های یادگیری را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری تحصیلی ، شکست سازنده (کنترل شده) ، خودکارآمدی تحصیلی ، نقش میانجی خانواده ، روان شناسی یادگیری