بررسی رابطه بین روش تدریس معلمان و سبک های یادگیری دانش آموزان

توجه به تفاوت های فردی و طراحی فرایند یاددهی بر اساس نیازهای یادگیرندگان، از ارکان اصلی یک نظام آموزشی پویاست. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه و میزان تطابق میان «سبک های تدریس معلمان» و «سبک های یادگیری دانش آموزان» به روش مروری تدوین شده است. فرض بنیادین پژوهش این است که تعامل مثبت میان شیوه ارائه محتوا توسط معلم و شیوه پردازش اطلاعات توسط دانش آموز، منجر به اثربخشی یادگیری می گردد. بررسی پیشینه پژوهشی نشان می دهد که چالش هایی نظیر عدم شناخت معلمان از مدل های یادگیری (مانند VARK)، انعطاف ناپذیری روش های تدریس و ساختارهای متمرکز آموزشی، مانع اصلی این تطابق هستند. یافته ها اثبات می کنند معلمانی که از راهبردهای متنوع و ابزارهای تشخیصی بهره می برند، موفقیت تحصیلی بالاتری را در دانش آموزان رقم می زنند. در پایان، راهکارهایی جهت برون رفت از وضعیت موجود ارائه شده است که شامل توانمندسازی معلمان، تنوع بخشی به محیط یادگیری و بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی است. این پژوهش نتیجه می گیرد که ارتقای کیفیت آموزش و تحقق عدالت آموزشی، نیازمند سیاست گذاری های نوین جهت شخصی سازی فرایند یادگیری در مدارس است.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، سبک یادگیری ، تفاوت های فردی ، اثربخشی آموزش ، آموزش معلمان ، یادگیری فعال