بررسی اندیشه های سیاسی-اجتماعی در آثار عبید زاکانی و ابوالحسین جزار

مقایسه اندیشه های عبید زاکانی،شاعر و نویسنده عصر مغول و ابوالحسین جزار از شاعران عرب در عصر انحطاط در حوزه ادبیات تطبیقی مکتب آمریکا قرار می گیرد. یکی از وجوه مشترکی که میان آثار این دو شاعر بر اساس شرایط جامعه به وجود آمده، اندیشه های سیاسی_اجتماعی، علی الخصوص موضوع فقر در جامعه است،همانطور که مشخص است هدف آن انتقاد از وضع موجود و تلاش در جهت اصلاح آن است. از این رو در حکایت های عبید و اشعار جزار، در کنار موضوعات و مضمون های گوناگون،مضامین طنز آمیز و به نوعی منتقدانه همچون نقد جامعه و حاکم،گسترش فقر و فساد قابل بررسی است. عبید بزرگ ترین نویسنده و شاعر شوخ طبع ایران است؛کار او ویژه است و هیچ کس از شوخ طبعان و طنز نویسان و هزل گویان ایرانی به پای او نمی رسد. او از هنر خاصی در بیان سخنانش سود جسته که همین مسئله سبب گشته است معنای طنزهایش را تنها خردمندان دریابند؛اما زشت گویی او در برخی حکایت هایش،آثار او را به سوی هزل و یاوه کشانده و معنای حقیقی سخنانش را پنهان ساخته است.جزار نیز معمولا با رعایت ادب توانسته حقایق تلخ روزگار خویش را آشکارتر سازد و در اشعارش از زندگی نابسامان و فقیرانه خود سخن بگوید.او که از سختی شرایط روزگار ناراضی است احساس می کند چیزی جز شعر و ادبیات نمی تواند او را تسکین دهد به همین دلیل وضع زندگی خود را در قالب شعر بیان می کند.

کلیدواژه ها:

ادبیات تطبیقی ، عبید زاکانی ، ابوالحسین جزار ، طنز ، اندیشه های سیاسی_اجتماعی.