بازتعریف تربیت دینی در مدارس مدرن

در نگاه نخست، شاید کلاس های دینی و پرورشی تنها بخشی از جدول ساعات هفتگی مدرسه به نظر برسند که قرار است مجموعه ای از احکام و روایات را در حافظه دانش آموزان جای دهند. اما اگر کمی عمیق تر به ماجرا نگاه کنیم، پرورش اندیشه دینی در مدارس، چیزی بسیار فراتر از انتقال ساده ی اطلاعات است؛ این فرآیند در واقع، بنا کردن یک «خانه امن درونی» برای انسانی است که قرار است در دنیای پرهیاهوی فردا زندگی کند. ما در مدرسه با دانش آموزانی روبرو هستیم که به طور فطری جستجوگرند و سوالات بزرگی درباره مبدا، مقصد و معنای رنج و شادی در سر دارند. اگر اندیشه دینی را صرفا به «بایدها و نبایدها» محدود کنیم، فرصت طلایی اتصال قلب آن ها به منبع لایزال هستی را از دست داده ایم.در دنیای امروز که رسانه ها و تکنولوژی، هزاران روایت متناقض از حقیقت را به خورد نسل جوان می دهند، مدرسه موظف است به دانش آموزان «سواد معنوی» بیاموزد. این سواد به آن ها کمک می کند تا میان پوچی و معنا، تفاوتی آشکار قائل شوند و در بحران های زندگی، به جای فروپاشی، به تکیه گاهی محکم چنگ بزنند. گسترش اندیشه دینی به معنای تحمیل عقیده نیست، بلکه به معنای گشودن پنجره ای است که از آن، نور حقیقت بر تمام زوایای زندگی دانش آموز — از اخلاق در دوستی گرفته تا صداقت در علم ورزی — بتابد. ما می خواهیم مدرسه ای داشته باشیم که در آن، «اندیشیدن به خدا» به اندازه «حل کردن مسائل ریاضی» دقیق و به اندازه «سرودن یک شعر» زیبا و الهام بخش باشد. این مقدمه ای است بر یک تحول بزرگ؛ جایی که سجاده ی ایمان در کنار میز دانش گسترده می شود تا انسانی تمام عیار و متعالی پا به عرصه وجود بگذارد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، پرورش ، تربیت ، تفکر خلاقانه ، اثربخشی و کارایی