بررسی مهم ترین نتایج و پیامدهای آموزشی – اجتماعی خصوصی سازی مدارس در ایران

یکی از حساس ترین و چالش برانگیز ترین سازمان های دولتی آموزش و پرورش است . به نظر می رسد این مقوله در کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه، با فراز و نشیب های فراوانی در زمینه های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و آموزشی مواجه بوده اند. از سویی دیگر نظام آموزشی کارآمد سیستمی است که با اهداف نهایی و نیازهای واقعی جامعه تناسب داشته باشد و توانایی آماده سازی نسل جوان را برای نیل به اهداف دارا باشد. در غیر این صورت راهی صحیح طی نخواهد شد و مقصودی حاصل نخواهد گشت. خصوصی سازی آموزش و پرورش در قالب تاسیس مدارس غیر انتفاعی یکی از این تحولات است . مدارس غیر انتفاعی تامین بودجه ی مستقل از طریق خانوده های دانش آموزان است .این شیوه ی اداره ی آموزشی اگر صحیح و قانون مند اجرا نشود می تواند مضرات زیادی داشته باشد که اختلاف طبقاتی، مالی بین دانش آموزان ، عدم توزیع خدمات آموزشی یکسان، عدم رعایت عدل و انصاف در نتایج فعالیت های دانش آموزان و ... می باشد . در عین حال مدارس غیر انتفاعی می توانند به عنوان اهرمی قدرتمند در برابر ناهنجاری های ناشی از شیوه های سنتی تدریس در مدارس دولتی و نیز در برآوردن آرزوهای والدین حساس و نگران دانش آموزان برای داشتن فرزندی درسخوان در عرصه ی آموزش و پرورش هم به صورت پیشگیری و ، هم به صورت درمان ، انجام وظیفه نمایند. بر این اساس این نوشتار در صدد است به بررسی مهم ترین نتایج و پیامدهای آموزشی – اجتماعی خصوصی سازی مدارس در ایران بپردازد.

کلیدواژه ها:

بودجه ، سرمایه ، خصوصی سازی ، اختلاف طبقاتی ، مشکلات آموزشی.