تاثیر استفاده از رویکردهای فعال آموزشی و یادگیری تعاملی بر ارتقای انگیزه و سطح درگیری تحصیلی دانش آموزان در کلاس های درس

انگیزش و درگیری تحصیلی دانش آموزان به عنوان دو مولفه اساسی در موفقیت تحصیلی و یادگیری عمیق، نقش مهمی در کیفیت آموزش دارند. پژوهش های آموزشی نشان می دهند که روش های سنتی تدریس، به دلیل ماهیت انفعالی و تمرکز بر انتقال محتوا، اغلب توانایی ایجاد انگیزه و درگیری فعال دانش آموزان را ندارد. در این راستا، به کارگیری رویکردهای تدریس فعال و یادگیری مشارکتی به عنوان راهبردهایی نوین در آموزش، می تواند با افزایش تعامل، مشارکت و مسئولیت پذیری فراگیران، انگیزه و علاقه آنان به یادگیری را تقویت کند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر استفاده از روش های تدریس فعال و یادگیری تعاملی بر انگیزش و سطح درگیری تحصیلی دانش آموزان طراحی شده است. در این مطالعه، مفاهیم تدریس فعال و یادگیری مشارکتی، نقش آن ها در ایجاد محیط های یادگیری پویا و تعاملی، و تاثیرشان بر تقویت انگیزش درونی و مشارکت فعال دانش آموزان مورد تحلیل قرار گرفته است. همچنین، به بررسی ارتباط مستقیم بین فعالیت های گروهی، فرصت های تعامل، و افزایش حس تعلق و مسئولیت پذیری دانش آموزان در فرایند یادگیری پرداخته شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که به کارگیری رویکردهای فعال آموزشی و یادگیری مشارکتی، ضمن ارتقای انگیزه تحصیلی، موجب افزایش سطح درگیری دانش آموزان در فعالیت های کلاسی، تمرین مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و تعامل گروهی می شود. این روش ها نه تنها کیفیت یادگیری را بهبود می بخشند، بلکه به توسعه مهارت های اجتماعی و توانمندی های شخصی دانش آموزان نیز کمک می کنند. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت بهره گیری از روش های فعال و مشارکتی در طراحی برنامه های آموزشی و بهبود فرآیند یاددهی یادگیری تاکید دارد و آن ها را به عنوان ابزارهایی موثر برای افزایش انگیزش و درگیری تحصیلی معرفی می کند.:

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، یادگیری مشارکتی ، انگیزش تحصیلی ، درگیری تحصیلی ، یادگیری عمیق