تعلیم و تربیت نوین در پرتو فناوری های نوآورانه با تاکید بر کرامت انسانی

تحولات گسترده فناوری های نوآورانه در دهه های اخیر، نظام های تعلیم و تربیت را با فرصت ها و چالش های نوینی مواجه ساخته است. گسترش ابزارهای دیجیتال، محیط های یادگیری هوشمند و الگوهای نوین آموزش، ضمن ارتقای کیفیت و تنوع فرایندهای یاددهی–یادگیری، پرسش بنیادین نسبت ساحت تربیت با کرامت انسانی را در پهنه فناوری مطرح می نماید.پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مطالعات اسنادی، در پی بررسی نقش فناوری های نوآورانه در شکل دهی به تعلیم وتربیت نوین با محوریت اصول کرامت انسانی است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری آگاهانه، انتقادی و انسان محور فناوری در آموزش می تواند نه تنها به بهینه سازی فرایند یادگیری بینجامد، بلکه با حفظ حریم انسانی، تقویت عاملیت یادگیرنده و توجه به ابعاد عاطفی‑اخلاقی، بستری برای رشد متوازن و معنادار فراهم آورد. در مقابل، غفلت از ابعاد تربیتی و ارزشی در طراحی و اجرای فناوری های آموزشی ممکن است به کمرنگ شدن جایگاه انسان در فرایند تربیت منجر شود. بر این اساس، تلفیق هوشمندانه فناوری با مبانی انسان شناختی تربیت، به مثابه یک ضرورت راهبردی در نظام های آموزشی معاصر قلمداد می گردد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوآورانه ، تعلیم و تربیت ، کرامت انسانی ، یادگیری نوین ، آموزش انسان محور ، اخلاق فناوری