بررسی تاثیر زمینه های فرهنگی و اجتماعی بر روی باورهای خودکارآمدی دانش آموزان

مفهوم خود کارآمدی از نظریه شناختی اجتماعی بندورا مشتق شده است که به باوها یا قضاوت های فرد نسبت به توانایی‎های خود در انجام وظایف و مسئولیت ها اشاره دارد، نظریه شناختی اجتماعی مبتنی بر الگوهای علی سه جانبه رفتار، اثرات محیطی و عوامل فردی (شناختی، عاطفی، بیولوژیک) که به ادراک فرد برای توصیف کارکردهای شناختی اشاره دارد، تاکید می کند. بر اساس این نظریه، فرد در یک نظام علیت سه جانبه بر انگیزش و رفتار خود اثر می گذارد. خودکارآمدی پایین می تواند انگیزش را نابود کند، آرزوها را کمرنگ نماید و در توانایی شخصی تداخل ایجاد کرده و نهایتا تاثیر نامطلوبی بر سلامت بگذارد. اما کسانی که خودکارآمدی بالایی دارند بر این باورند که می توانند به طور موثر با رویدادها و شرایط برخورد کنند. از آنجایی که چنین افرادی در مواجهه با مشکلات انتظار موفقیت دارند بر روی تکلیف استقامت نموده و اغلب در سطح بالایی عمل می کنند. این افراد در مقایسه با افراد دارای خودکارآمدی پایین از تردید کمتری نسبت به توانایی خود برخوردارند و اطمینان بیشتری به خود دارند. چنینی افرادی مشکلات را چالش می بینند نه تهدید و فعالانه موقعیت های جدید را جستجو می کنند، زیرا خودکارآمدی بالا ترس از شکست را کاهش می دهد، سطح آرزو را بالا می برد و توانایی مسئله گشایی و تفکر تخیلی را بهبود می بخشد. در این مقاله به خودکارآمدی و بررسی تاثیر زمینه های فرهنگی و اجتماعی روی باورهای خودکارآمدی دانش آموزان می‎پردازیم.

کلیدواژه ها:

زمینه های فرهنگی ، زمینه های اجتماعی ، خودکارآمدی.