خویشتن شناسی و معرفت از دیدگاه مولانا در مثنوی معنوی

به نظر مولانا هیچ علمی شریفتر از علم خودشناسی نیست. او میگوید دانشی قدسی و پاکگوهر است که به آدمی کمک کند تا خود را بشناسد. اما اسفا که انسان هر گرهای را میگشاید و هر مویی را میشکافد جز خویشتن خویش را. وی معتقد است که بشر یک گرهی اصلی دارد که اگر آن را بگشاید به نیکبختی میرسد و آن گرهی خویشتن خویش است. ولی حیف که آدمی تمام عمر گرانبهای خود را در گشودن گرههایی به هدر میدهد که از گشایش آن چیزی عایدش نمیشود و جوهر حقیقی و ملکوتیاش شکفته نمیگردد. بنابراین از نظر مولانا خودشناسی مهمترین معرفت است. در این مقاله به دیدگاه‎های مختلف مولانا در مثنوی معنوی در باب خویشتن شناسی و معرفت می‎پردازیم.

کلیدواژه ها:

خویشتن شناسی ، معرفت ، مولانا ، مثنوی معنوی.