ساختمان های خودزیست در معماری آینده و تاثیر آن ها در ایران

معماری پایدار و زیست الهام گرفته در سال های اخیر بمنظور مقابله با تغییرات اقلیمی و کاهش مصرف منابع طبیعی بسمت استفاده از راهکارهای نوآورانه ای حرکت نموده است که بر پایه فرآیندهای طبیعی و با هدف ارتقای مقاومت، کارایی و سازگاری محیطی بنا شده اند. ساختمان های خودزیست (بیومیمیکری) به عنوان نمونه ای از این تحولات معماری آینده مطرح اند که با بهره گیری از اصول زیستی چون خودنگهداری، ترمیم خودکار و سازگاری هوشمند با محیط، توانایی پاسخگویی به محرک های محیطی را بدون نیاز به دخالت مکرر انسانی دارند. هدف این پژوهش بررسی قابلیت ها، فرصت ها و چالش های به کارگیری ساختمان های خودزیست در معماری ایران است. پرسش های اصلی عبارت اند از: چگونه می توان سیستم های خودترمیم و تطبیقی زیست الهام گرفته را در معماری ایران ادغام کرد؟ چه فرصت ها و موانعی برای پذیرش این فناوری ها وجود دارد؟ روش تحقیق توصیفی-تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانه ای بوده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از فناوری های زیستی، مصالح واکنش پذیر و زیست مبنا علاوه بر کاهش اثرات زیست محیطی، موجب افزایش پایداری و طول عمر ساختمان ها می شود. همچنین، در این پژوهش بیومیمتیک در سه سطح اصلی رفتار، اکوسیستم و ارگانیسم (اکولوژیک) بررسی شده است. با توجه به شرایط خاص اقلیمی، زلزله خیزی و محدودیت منابع در ایران، به کارگیری این فناوری ها می تواند نقش موثری در بهینه سازی مصرف منابع و ارتقاء تاب آوری معماری کشور داشته باشد. همچنین، نتیجه گیری حاکی از آن است که پذیرش ساختمان های خودزیست نیازمند همکاری میان رشته ای، سیاستگذاری هدفمند و برنامه ریزی هوشمند است تا ایران بتواند به معماری پایدار، مقاوم و بومی سازگار دست یابد و شهری پایدارتر و مقاوم تر بسازد.

کلیدواژه ها:

معماری بیومیمیکری ، پایدار ، زیست الهام ، بهینه سازی