بررسی تاثیر دکه های شهرداری بر فضای شهری و اشتغال جوانان؛ نقدی بر سیاست های سطحی در مواجهه با بیکاری

بیکاری جوانان در سال های اخیر به یکی از چالش های اجتماعی و اقتصادی جدی کشور تبدیل شده است؛ چالشی که نیازمند سیاست گذاری عمیق، برنامه ریزی علمی و حمایت ساختاری از سوی دولت است. با این حال، در بسیاری از شهرها، شهرداری ها برای مقابله با این مسئله به راهکارهایی موقتی و کم عمق همچون واگذاری دکه ها و کیوسک های شهری به جوانان روی آورده اند. این اقدام، در ظاهر تلاشی برای اشتغال زایی به شمار می رود، اما در واقع بیش از آنکه به حل مسئله بیکاری کمک کند، موجب تغییر چهره ی فرهنگی و اجتماعی شهر شده است.گسترش دکه هایی که در آنها فست فود، نوشیدنی، چای و حتی قلیان عرضه می شود، نه تنها آرامش بصری و روحی فضاهای عمومی را مختل کرده، بلکه مفهوم پارک و محیط شهری سالم را به محلی برای مصرف گرایی و تجمع های ناسالم بدل ساخته است. در نتیجه، فضای شهری که باید مکانی برای تعامل اجتماعی، ورزش، تفریح و آرامش خانواده ها باشد، اکنون در سایه این دکه ها به محیطی تجاری و پرازدحام تبدیل شده است. از منظر اقتصادی نیز این اقدام را نمی توان سیاستی پایدار در زمینه اشتغال دانست. دکه های کوچک و فاقد پشتوانه اقتصادی نه امنیت شغلی ایجاد می کنند و نه فرصت رشد حرفه ای فراهم می سازند؛ بلکه تنها نوعی اشتغال ظاهری و گذرا هستند که ریشه ی بیکاری ساختاری را پنهان می کنند. به همین دلیل، حل بحران بیکاری جوانان نیازمند ورود مستقیم و هوشمندانه ی دولت است؛ از طریق تدوین سیاست های جامع اشتغال زایی در صنایع، شرکت ها، سازمان های خدماتی، و توسعه ی کارآفرینی واقعی با آموزش، تسهیلات و حمایت مالی. نتیجه آن که، واگذاری بی برنامه ی دکه ها و غرفه ها نه تنها به بهبود وضعیت اشتغال جوانان منجر نشده، بلکه به تدریج چهره ی فرهنگی، زیبایی شناختی و آرامش روانی شهر را نیز خدشه دار کرده است. راه حل بیکاری در ایجاد فرصت های واقعی، مولد و پایدار نهفته است، نه در دکه هایی که شهر را از نفس می اندازند.

کلیدواژه ها:

بیکاری جوانان ، دکه ، فضای شهری ، سیاست های اشتغال زایی