بررسی ارتقا سرزندگی و حس تعلق به مکان در فضاهای شهری (مطالعه موردی: محله خاک سفید منطقه ۴ شهرداری شهر تهران)

از مهم ترین دلایل رابطه انسان با محیط، حس تعلق و سرزندگی به مکان است که در جهت ادامه حضور انسان در مکان نقش تعیین کننده ای دارد. تعلق به مکان که بر پایه حس مکان به وجود می آید فراتر از آگاهی از استقرار در یک مکان است. بافت های فرسوده شهری به دلیل ارزش تاریخی-فرهنگی نیازمند حفظ، احترام و بازآفرینی است و احساس تعلق خاطر به مکان در بین ساکنین بافت های فرسوده و کهن باعث پایداری آن ها در ابعاد مختلف می شود. امروزه ضرورت شناخت مولفه های تاثیرگذار بر کیفیت فضاهای شهری به منظور پاسخگویی به نیازهای شهروندان در راستای ارتقا سطح تعاملات اجتماعی آنان، بیش از قبل مهم جلوه می نماید. آشنا نمودن شهروندان با محل سکونت آنان در فرآیندی از تجربه و آموزش ایجاد شده و تفاوت حس مکانی در اشخاص در شهرها و بافت های مختلف نتیجه تفاوت تجربیات حاصل از فعالیت ها و فضاها است. هدف این پژوهش بررسی سرزندگی و حس تعلق به مکان در باززنده سازی محلات فرسوده محله خاک سفید شهر تهران است. روش تحقیق به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت و روش از نوع توصیفی می باشد. برای تعیین حجم نمونه از فرمول کوکران استفاده شده است. پس از دسته بندی داده ها، در جهت اثبات فرضیات تحقیق و تحلیل ها از نرم افزار SPSS استفاده شده است که با توجه به فرسودگی بافت محله حس تعلق به مکان، امنیت، پویایی و سرزندگی در سطح محله قابل مشاهده است. می توان نتیجه گرفت که این مولفه ها موجب پیشبرد اهداف باززنده سازی و بازآفرینی بافت های فرسوده این محله خواهند شد.

کلیدواژه ها:

سرزندگی ، حس تعلق به مکان ، بازآفرینی ، باززنده سازی ، امنیت ، پویایی ، پایداری