تحلیل فضایی و مکانی مسکن پایدار در تهران

در ادبیات امروز با افزایش روند شهرنشینی و تقاضای روز افزون مسکن در شهرها، تعاریف و معیارهای آن تغییر یافته و علاوه بر مکان فیزیکی، همه محیط مسکونی، خدمات و تسهیلات ضروری برای بهتر زیستن خانواده، طرح های اشتغال، آموزش و بهداشت افراد را شامل می شود. با توجه به توسعه مفهوم پایداری در ابعاد مختلف زندگی شهری، مفهوم مسکن نیز جایگاه خود را در مباحث پایداری ارتقاء داده است. پایداری یک پدیده پیچیده است که جنبه های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و زیست محیطی را در برمی گیرد و موضوع مسکن پایدار مورد توجه قرار گرفته است. این سیاست ها به گستره ای از شرایط بنیادی دستیابی به پایداری در توسعه مسکن توجه دارد (ابعاد چهارگانه پایداری: زیست محیطی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی). در همین راستا پژوهش حاضر سعی داشته است با استخراج و بررسی دقیق شاخص های مسکن پایدار از مقیاس خرد تا مقیاس کلان شهری، به بررسی میزان برخورداری آنها در کلان شهر تهران بپردازد. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی–تحلیلی و از نظر هدف کاربردی می باشد. برای جمع آوری داده ها از روش اسنادی و از نرم افزارهای GIS و Excel استفاده شده است. در نهایت از ۸ شاخص برای بررسی دقیق تر مسکن پایدار در تهران استفاده شده است و برای هرکدام از شاخص ها اقدام به تولید نقشه گردید. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که شهر تهران وضعیت متفاوتی در بخش میانی و مرکزی و حاشیه شهر و وضعیت ناپایداری نسبت به دیگر بخش های تهران دارد.

کلیدواژه ها:

مسکن پایدار شهری ، کلان شهر تهران ، توسعه پایدار