بررسی خوس دوزی هرمزگان و گچبری دوره ساسانی و کاربرد آنها در پوشش بانوان

این پژوهش به بررسی تطبیقی دو هنر سنتی ایران خوس دوزی هرمزگان و گچبری دوره ساسانی و کاربرد عناصر زیبایی شناختی آنها در طراحی پوشش بانوان می پردازد. خوس دوزی به عنوان یکی از روش های تزیین منسوجات در منطقه هرمزگان، با استفاده از نخ های فلزی نقره و طلا و نقوشی انتزاعی متاثر از طبیعت و فرهنگ بومی آثاری را خلق می کند و از شاخصه های هنرهای دستی جنوب ایران محسوب می شود. از سوی دیگر گچبری های دوره ساسانی با نقوش برگرفته از طبیعت گیاهی مانند گل های نیلوفر و درخت زندگی، انسانی و حیوانی هندسی بازتابی از نماد هنری شکوهمند این دوره تاریخی هستند. این مطالعه با روش توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه، اسناد تاریخی و داده های میدانی، به بررسی وجوه مشترک این دو هنر در حوزه نقوش، ترکیب بندی و نمادشناسی می پردازد. نتایج تحقیق نشان می دهد که هر دو هنر از الگوهای تکرار شونده، تقارن محوری و مفاهیم نمادین مانند تقدس طبیعت و باورهای کیهانی بهره می برند که قابلیت تطبیق با طراحی مدرن پوشاک را دارند. همچنین استخراج این عناصر و بازآفرینی آنها در طراحی پارچه و پوشاک بانوان می تواند به احیای هنرهای بومی، ترویج هویت فرهنگی و خلق طرح های نوین در صنعت مد منجر شود. شناخت قابلیت های موجود در هنرهای بومی و صنایع دستی می تواند به یاری طراحی لباس آمده تا از ترکیب آنها و با توجه به اهمیت پوشاک و مد روز، شاهد توسعه در این زمینه باشیم.

کلیدواژه ها:

خوس دوزی هرمزگان ، گچبری ساسانی ، هنرهای سنتی ایران ، پوشش بانوان