پرسانه؛ تداوم شبکه های حمایت اجتماعی غیررسمی در آیین های سوگواری روستای نیان

این پژوهش به بررسی پارادوکس تداوم آیین پرسانه اهدای کمک های نقدی غیر نقدی به بازماندگان متوفی در روستای کردنشین نیان در استان کرمانشاه می پردازد در حالی که این آیین طی دهه اخیر در بیشتر شهرها و روستاهای منطقه حذف شده است. با به کارگیری روش شناسی ترکیبی شش ماه مردم نگاری انتقادی و تحلیل گفتمان ۲۵ مصاحبه نیمه ساخت یافته یافته ها سه مکانیسم کلیدی مقاومت فرهنگی را آشکار می کند: نخست، انسجام طایفه ای موروثی با نظام تعهدات متقابل تاریخی که ضریب مشارکت (۸۶.۷) انحراف معیار (۴/۱) و چرخه مبادله ۸/۲ ساله را ایجاد کرده است؛ دوم رهبری گفتمان ساز ریش سفیدان که با بازتعریف پرسانه از کمک اقتصادی به تکلیف دینی و تعدیل هوشمندانه آیین کاهش (۴۰% هزینه ها از طریق حذف ضیافت های پرهزینه) بقای آن را تضمین نموده اند؛ سوم تبدیل آیین به صحنه نمایش هویت مرزی با تاکید بر عناصر تمایز زایی چون پخت حلوا، کمک به کفن و دفن، پوشش سنتی زنان و اجرای آواز جمعی. مورد این سازوکارها به تدوین مدل نظری مقاومت آیینی انطباقی انجامیده که تاب آوری سنت ها را از طریق بازتعریف گفتمانی، تعدیل کارکردی و نمایش هویتی توضیح می دهد. نتایج این پژوهش هشدار می دهد که حذف چنین نهادهایی در مناطق همجوار به افزایش استقراض خانوارهای داغدار و گسست اجتماعی انجامیده و پیشنهاد می کند با ثبت ملی پرسانه به عنوان سامانه تاب آور محلی و تلفیق آن با سیستم های رفاه رسمی مانند صندوق های بیمه خویشاوندی، از ظرفیت های منحصر به فرد جوامع کرد در توسعه پایدار بهره گرفته شود.

کلیدواژه ها:

پرسانه ، مقاومت آیینی ، اقتصاد اخلاقی ، انسجام طایفه ای ، نمایش ، هویت ، توسعه پایدار محلی