بازبینی پوشاک زنان شاهنامه و بازآفرینی در طراحی پارچه

شاهنامه فردوسی اثر بی همتا در ادبیات فارسی است که در بخش هایی به زنان اشاره شده است که این زنان به نژاده و غیرنژاده تقسیم می شوند که زنان نژاده نشان از عدل و فداکاری و خصایص نیک و زنان غیرنژاده نشان از مکر و فریب و خصایص بد هستند. شاهنامه فردوسی در دوره های تیموری بایسنقری و صفوی (طهماسبی)، جمع آوری و به تصویر کشیده شده است. این پروژه با هدف احیای هنرهای تصویری کهن ایران زمین به بررسی و تحلیل نگاره های شاهنامه شاه طهماسبی با تمرکز ویژه بر پوشش و نقوش لباس زنان اسطوره ای شاهنامه پرداخته است. در گام نخست نگارگری های منتخب از نسخه شاه طهماسبی مورد مطالعه قرار گرفت. در این پژوهش تلاش شده تا بازتاب این روایت ها در ساختار پوشاک بصورت نمادین و سنتی بررسی شده و در تطبیق با ساختار پارچه های امروزی مورد تحلیل قرار گرفته است. پارچه های حاصل از این طراحی، بازتابی معاصر از زیبایی شناسی سنتی ایرانی هستند و تلاش دارند تا ارتباط میان روایت های حماسی شاهنامه و پوشاک معاصر را بازتعریف کنند. نتیجه نهایی مجموعه ای از پارچه هاست که هم در زمینه طراحی لباس فاخر قابل استفاده اند و هم به عنوان یک اثر هنری، مستقل روایتگر بخشی از هویت زن ایرانی در ادبیات حماسی است. این پروژه تلاشی است در جهت پیوند میان میراث بصری ایران و طراحی مد معاصر.

کلیدواژه ها:

شاهنامه ، بایسنقری ، طهماسبی ، پوشاک زنان