بررسی کارکرد تربیتی و روان شناختی علم غیب امامان در روایات نهج البلاغه و اصول کافی

علم غیب امامان یکی از ویژگی های بنیادین و اختصاصی امامت در مکتب تشیع است که در منابع معتبر حدیثی همچون نهج البلاغه و اصول کافی به تفصیل به آن پرداخته شده است. این پژوهش با رویکردی تحلیلی توصیفی به بررسی کارکردهای تربیتی و روان شناختی علم غیب امامان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که علم غیب نقش مهمی در اصلاح باطن انسان ها، تقویت خودشناسی و ایجاد انگیزه برای التزام به اخلاق و احکام دینی ایفا می کند، همچنین این علم به عنوان منبعی برای ایجاد آرامش روانی، تقویت وجدان و کنترل درونی عمل می کند که در نهایت به سلامت روان و ثبات اجتماعی کمک می نماید. ارجاعات حدیثی و تفسیری موجود مبنای علمی و عقلی قوی برای این کارکردها فراهم کرده اند. پژوهش حاضر ضمن تحلیل دقیق متون اصلی راهکارهای کاربردی نظیر آموزش تخصصی در حوزه های دینی، مشاوره روان شناختی مبتنی بر آموزه های علم غیب، بهره برداری از فضای رسانهای و برنامه های فرهنگی را برای تحقق این اهداف ارائه می دهد. این مطالعه می تواند راهنمایی برای برنامه ریزی های تربیتی و فرهنگی در جامعه ی دینی و ارتقاء سلامت معنوی و روانی افراد باشد.

کلیدواژه ها:

علم غیب امامان معصوم ، اصول کافی ، نهج البلاغه ، اصول تربیتی و روانشناختی