تحلیل چالش های توسعه اقامتگاه های بوم گردی در مناطق روستایی شهرستان شیراز

اقامتگاه های بوم گردی به عنوان یکی از سازوکارهای نوین توسعه گردشگری پایدار در مناطق روستایی، نقش مهمی در توانمندسازی جوامع محلی، حفاظت از منابع زیستی و تنوع بخشی به اقتصاد روستاها دارند. با وجود رشد کمی این اقامتگاه ها در کشور، کیفیت و استمرار فعالیت آنها به شدت وابسته به ساختارهای مدیریتی، نهادی و اجتماعی پیرامونشان است. هدف این مقاله، شناسایی و تحلیل چالش های توسعه اقامتگاه های بوم گردی در مناطق روستایی شهرستان شیراز است؛ منطقه ای که با وجود ظرفیت های بینظیر فرهنگی، تاریخی و طبیعی هنوز در مسیر توسعه گردشگری با موانع متعددی مواجه است. پژوهش حاضر به روش کیفی و با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته با مدیران اقامتگاه ها، کارشناسان گردشگری و مسئولان محلی انجام شده است. داده های به دست آمده از طریق تحلیل محتوای کیفی بررسی شده اند. یافته ها نشان می دهند که اقامتگاه های مورد بررسی با سه دسته چالش مواجه اند: چالش های درونی (زیرساختی، خدماتی، منابع انسانی)، چالش های بیرونی (ضعف هماهنگی نهادی، قوانین متناقض، کمبود حمایت مالی) و چالش های فردی (فقدان دانش مدیریتی، ناآگاهی از اصول پایداری). این چالش ها در کنار یکدیگر مانعی برای تحقق کامل اهداف بوم گردی در شهرستان شیراز ایجاد کرده اند. در پایان راهکارهایی از جمله بازنگری در سیاست های دولتی، آموزش و توانمندسازی محلی و تفکیک ضوابط اقامتگاه های روستایی پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

اقامتگاه بوم گردی ، گردشگری پایدار ، توسعه روستایی ، شهرستان شیراز ، چالش های نهادی