نقش فناوری دیجیتال در توسعه گردشگری روستایی با رویکرد پایداری

ادغام فناوری دیجیتال در توسعه گردشگری روستایی با تکیه بر چارچوب های نظری اقتصاد پایدار، عدالت دیجیتالی، و حکمرانی هوشمند به عنوان موتور محرک تحول چندبعدی عمل می کند. این فرایند از طریق کاهش هزینه های مبادله و دسترسی مستقیم به بازارهای جهانی اشتغال زایی پایدار و جلوگیری از مهاجرت روستاییان را ممکن می سازد. همزمان با استفاده از فناوری هایی مانند واقعیت مجازی و پادکست های محلی، هویت های فرهنگی احیا شده و دانش بومی به نسل های آینده منتقل می شود. در حوزه زیست محیطی، سیستم های اینترنت اشیا و بلاکچین مدیریت هوشمند منابع و کاهش ردپای کربن را تضمین می کنند. آگاهی سیاستگذاران از لزوم عدالت دیجیتالی، رفع شکاف دسترسی به اینترنت و حمایت از نوآوری های مشارکتی پیش شرط اساسی برای توازن بین نوآوری فناورانه و حفظ اصالت روستایی است. در نهایت این ادغام با تبدیل روستاها به هاب های هوشمند همزیستی بین رشد اقتصادی، پایداری اکولوژیک و انسجام اجتماعی را ممکن می سازد و الگویی از توسعه ارائه می دهد که در آن، فناوری پلی بین گذشته و آینده است. فناوری دیجیتال با قابلیت های منحصر به فرد خود می تواند تحول بزرگی در گردشگری روستایی ایجاد کند از افزایش درآمد جوامع محلی تا حفظ فرهنگ و جذب سرمایه گذاری. با این حال موفقیت این فناوری نیازمند آگاهی سیاستگذاران از نقش و اثر آن بوده و در این مقاله سعی شده است با مرور نقش فناوری دیجیتال در زمینه توسعه گردشگری روستایی در ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی زمینه سازی بهره گیری سیاستگذاران از این بخش فراهم گردد. روش مطالعه این تحقیق از نوع توصیفی، تحلیلی و شیوه جمع آوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای و مبتنی بر اسناد و مدارک می باشد.

کلیدواژه ها:

گردشگری روستا ، فناوری دیجیتال