بررسی جایگاه خانه های دوم در رابطه ی مهاجرت-گردشگری (مطالعه موردی: نواحی روستای زیارت، شهرستان گرگان)

در چند دهه اخیر گردشگری به عنوان ابزاری برای دستیابی به توسعه پایدار و منبعی برای ایجاد درآمد و اشتغال در نواحی روستایی مطرح است. گردشگری روستایی نتیجه تغییرات گسترده اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بعد از جنگ جهانی دوم است؛ که در پرتو عواملی چون بهبود راه های ارتباطی، گسترش شهرنشینی، افزایش اوقات خانه های فراغت، افزایش آلودگی های زیست محیطی در شهرها و ارتقاء سطح زندگی توسعه یافت. هدف پژوهش حاضر بررسی جایگاه خانه های دوم در رابطه گردشگری و همچنین بررسی روابط بین مهاجرت و توسعه گردشگری بوده است. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی بوده است. ابزار جمع آوری اطلاعات مصاحبه و پرسشنامه بوده است. نمونه گیری به روش تصادفی طبقه بندی شده با حجم نمونه ۱۵۰ نفر بوده است. همچنین جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار آماری SPSS استفاده شده است. یافته های پژوهش نشان داد گردشگری خانه های دوم در منطقه در سطح بالایی از توسعه قرار دارد. همچنین بررسی رابطه بین توسعه گردشگری و خانه های دوم بیانگر رابطه مستقیم است اما در ارتباط با مهاجرت های معکوس دائم هیچ رابطه ای بین توسعه گردشگری خانه های دوم و مهاجرت های معکوس دائم دیده نشده است. نظر به نتایج تحقیق که نشان دهنده تاثیرات گردشگری خانه های دوم در ایجاد توسعه روستایی و گسترش ابعاد اقتصادی، اجتماعی، کالبدی و زیست محیطی در محدوده مورد مطالعه می باشد، می توان از آن به عنوان راهبردی برای کاهش مهاجرت، فقر و توسعه روستایی بهره گرفت. بنابراین پیشنهاد می شود پژوهشگران ابتدا با شناسایی مهاجران فصلی کار که بومی منطقه هستند به بررسی دقیق انگیزه های مهاجرت و نوع اشتغال مهاجران در فصول سرد سال بپردازند.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، خانه های دوم ، مهاجرت ، نواحی روستایی ، روستای زیارت ، گرگان