حکمرانی محلی و مشارکت مردمی در بازطراحی معماری پایدار برای توسعه گردشگری در مناطق حاشیه نشین شهر تبریز

این تحقیق با هدف بررسی نقش حکمرانی محلی و مشارکت مردمی در بازطراحی معماری پایدار به منظور توسعه گردشگری در مناطق حاشیه نشین شهر تبریز انجام شده است. هدف آن است تا با تحلیل فرآیندهای مشارکتی و سازوکارهای محلی، الگویی بومی برای ارتقاء کیفیت محیطی و توانمندسازی اجتماعی این مناطق ارائه گردد. مسئله اصلی تحقیق نبود رویکردی یکپارچه برای بهره گیری از ظرفیت های مردمی و مدیریتی در بازطراحی معماری در مناطق کمتر برخوردار و بی توجهی به توان بالقوه این مناطق در توسعه گردشگری شهری است. روش تحقیق به صورت کیفی و مبتنی بر رویکرد مطالعات موردی انجام شده است. گردآوری داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با مسئولان محلی، معماران و ساکنان منطقه و تحلیل محتوای کیفی انجام گرفته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که تقویت پیوند میان نهادهای حکمرانی محلی و ساکنان، نقش موثری در خلق فضاهای پایدار و هویت مند داشته و می تواند گردشگری مسئولانه را در این مناطق فعال کند. نتیجه گیری تحقیق بر اهمیت فرآیندهای مشارکتی در افزایش پذیرش اجتماعی و موفقیت طرح های معماری در مناطق حاشیه نشین تاکید دارد. از پیامدهای تحقیق می توان به ارائه یک مدل راهبردی برای سیاست گذاران شهری و معماران اشاره کرد که می تواند موجب بهبود کیفیت زیستی و تقویت اقتصاد محلی شود. اصالت این تحقیق در رویکرد میان رشته ای آن و تمرکز همزمان بر معماری، حکمرانی محلی و گردشگری در بستر حاشیه نشینی شهری است؛ امری که در ادبیات پژوهشی ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی محلی ، مردمی ، طراحی معماری پایدار ، توسعه گردشگری ، مناطق حاشیه نشین شهر تبریز