بازاندیشی در گردشگری کوچ نشینی مروری بر مفاهیم ظرفیت ها چالش ها

گردشگری کوچ نشینی به عنوان شاخه ای از گردشگری فرهنگی و اجتماع محور فرصت مناسبی برای آشنایی گردشگران با سبک زندگی سنتی آیین ها و دانش بومی عشایر فراهم می آورد. ایران با دارا بودن جمعیت گسترده ای از عشایر در مناطق مختلف، ظرفیت های منحصر به فردی برای توسعه این نوع گردشگری دارد. هدف از این مقاله مروری بررسی ظرفیت ها، چالش ها و مسیرهای توسعه گردشگری کوچ نشینی در ایران است. در این راستا با مرور منابع علمی داخلی و خارجی تلاش شده است چارچوبی جامع برای تحلیل وضعیت موجود و راهکارهای اجرایی ارائه گردد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که علی رغم ظرفیت های فرهنگی و طبیعی عشایر، ایران توسعه گردشگری کوچ نشینی با موانعی مانند کمبود زیرساخت، ضعف در آموزش و توانمندسازی و کالایی سازی فرهنگ روبروست. در نتیجه توسعه پایدار این نوع گردشگری مستلزم سیاست گذاری مشارکتی، تقویت حکمرانی محلی و ایجاد چارچوب های حمایتی برای جوامع عشایری است.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، کوچ نشینی ، گردشگری فرهنگی ، عشایر ، ایران ، توسعه پایدار ، میراث ناملموس ، مشارکت جامعه محلی ، توانمندسازی بومی