شناخت چگونگی بازآفرینی هسته های تاریخی روستا شهری از منظر تجارب جهانی

هسته های روستایی و شهری معمولا به محل هایی گفته می شود که در گذشته و حال به عنوان نقاط تجمع اولیه سکونتگاهی، فعالیت های اقتصادی اجتماعی و فرهنگی در آنجا متمرکز بوده یا هستند. این نقاط به عنوان پایه های اولیه شکل گیری و توسعه سکونتگاه های انسانی محسوب می شوند و عوامل مختلفی مانند موقعیت جغرافیایی، دسترسی به منابع، آب، وجود استحکامات دفاعی و غیره در آن ها نقش داشته اند. روستا شهر منبع با ارزش مهمی است که علاوه بر اینکه با فضاهای سبز خود موجب تعدیل فضاهای شهری می شود، خاطرات و هویت شهر و جامعه را دربر می گیرد. این گونه بافت ها علیرغم دارا بودن پتانسیل ها و نقاط قوت فراوان که می تواند موتور توسعه کل شهر و عامل هویت بخش بدل گردد، با تحولات متعدد و به تدریج دچار نارسایی و اختلال در ابعاد مختلف کارکردی، اقتصادی اجتماعی، کالبدی ارتباطی و زیست محیطی گردیده و از فرآیند توسعه شهر جا مانده اند. بازآفرینی شهری به عنوان رویکردی جامع دارای سبک های متنوعی هم از منظر مبانی نظری و هم از منظر شیوه اجرا بوده و از فرهنگی به فرهنگی دیگر از تنوع و گوناگونی بالایی برخوردار است. پژوهش حاضر به مطالعه مبانی فکری هر شیوه و نتایج آن در قالب ابعاد چندگانه و پیچیده بازآفرینی شهری پرداخته است. نتایج نشان داد که علیرغم تفاوت های زمینه ای در این خصوص اشتراکات مولفه ها در قالب ابعاد بازآفرینی قابل استخراج بوده و در موارد بسیاری شیوه اجرا متفاوت بوده است. اگرچه نمی توان نسخه ای واحد جهت شیوه اجرا و سبک بازآفرینی در مواجهه با بافت های پر مخاطره تاریخی اتخاذ نمود اما بسیاری از مولفه ها را می توان در قالب ابعاد بازآفرینی دسته بندی نمود.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی روستا - شهر ، بافت تاریخی ، تجارب جهانی