تحلیلی بر سیاست ها و برنامه های توسعه گردشگری در ایران با تاکید بر گردشگری روستایی

توسعه سرزمینی منوط به هم افزایی بخش های مختلف فضایی و عملکردی است. در این میان توسعه روستایی در پرتو صنعت گردشگری در کنار بهبود وضعیت زندگی ساکنان این بخش از کشور می تواند در سایه برنامه ریزی ها و سیاست گذاری های مدون به توسعه کشور نیز منجر گردد. بر همین اساس، این تحقیق به بررسی و تحلیل سیاست ها و برنامه های توسعه گردشگری در ایران با تاکید بر گردشگری روستایی مبادرت نموده است تا به این مهم کمک نماید. روش پژوهش شامل روش توصیفی - تحلیلی، ارزیابی مقایسه تطبیقی و پیمایشی است. بدین ترتیب به بررسی منابع کتابخانه ای و اسنادی و تحلیل تجارب صورت گرفته در مطالعات داخلی و بین المللی مختلف پرداخته شده تا در نهایت گامی در راستای تبیین سیاست ها و برنامه های توسعه گردشگری در ایران با تاکید بر گردشگری روستایی و ارائه راهکارهای مناسب در این عرصه باشد. این مهم در قالب تحلیل کیفی و مقایسه تطبیقی و پیمایشی صورت پذیرفته است. یافته های حاصل از این پژوهش نشان داده است که توسعه گردشگری روستایی که بتواند پایداری توسعه روستایی را نیز به دنبال داشته باشد، در پرتو تعیین و توسعه راهکارهای بومی و با تاکید بر مدیریت محیط زیست، توسعه مشارکت محلی، قوانین صریح و محکم، بازاریابی پایدار، ایجاد ساختار و تشکیلات مناسب برای توسعه گردشگری روستایی، تقویت نقش تسهیل گری دولت و نظارت مداوم نه دخالت، توسعه زیرساخت های روستایی و منطقه ای و برنامه ریزی واقع بینانه بلندمدت، تدوین چشم انداز صحیح از آینده توسعه گردشگری روستایی است.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، توسعه گردشگری ، گردشگری روستایی ، سیاست گذاری گردشگری