توسعه گردشگری روستاهای ساحلی با شناخت ظرفیتهای آبزی پروری و استفاده از منابع دریایی

روستاهای ساحلی ایران با بهره مندی از منابع دریایی غنی و فعالیت های آبزی پروری از جمله پرورش میگو ماهی در قفس، نه تنها نقش موثری در تولید و صادرات محصولات دریایی دارند بلکه ظرفیت هایی ارزشمند برای توسعه گردشگری پایدار روستایی دارند. در این مقاله تلاش شده تا ضمن شناسایی این ظرفیت ها امکان استفاده از آنها در راستای ایجاد معیشت پایدار روستایی و توسعه گردشگری روستایی بررسی گردد به نحوی که ملاحظات بهداشتی و کنترل بیماری های شایع نیز در نظر گرفته شود. رویکرد پژوهش کیفی توصیفی است، در این مقاله ضمن معرفی مفاهیم کلیدی چون گردشگری روستایی، توسعه پایدار و بهداشت آبزی پروری، بر تحلیل پتانسیل های اقتصادی، زیست محیطی، فرهنگی و آموزشی منابع دریایی در راستای جذب گردشگر پرداخته می شود. همچنین به چالش های زیست محیطی ناشی از حضور گردشگر در این زیست بوم های حساس پرداخته شده است و موانع و محدودیت هایی نظیر ضعف زیرساخت، کمبود آموزش و ناهماهنگی بین بخشی مورد توجه قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که با شناخت دقیق منابع دریایی و تلفیق فعالیت های آبزی پروری با گردشگری، می توان الگویی موثر برای ارتقای معیشت روستایی، حفاظت از محیط زیست و تنوع بخشی به اقتصاد نواحی ساحلی ارائه کرد به شکلی که اکوتوریسم ساحلی تقویت شود. در پایان پیشنهادهایی برای سیاست گذاری، آموزش و سرمایه گذاری محلی نیز ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

اقتصاد آبی ، توسعه پایدار روستاهای ساحلی ، گردشگری ، آبزی پروری