پویش مکانی استقرار اقامتگاههای بومگردی در استان آذربایجان شرقی

توسعه متوازن گردشگری می تواند نقش مهمی در حفاظت از محیط زیست حفظ و ترویج ارزش های اجتماعی-فرهنگی و بهبود معیشت روستائیان داشته باشد. یکی از نمودهای بارز توسعه متوازن گردشگری ایجاد و استقرار اقامتگاه های بومگردی در نواحی روستایی است. توسعه اقامتگاه های بومگردی ابزاری موثر برای توانمندسازی جوامع روستایی، حفاظت از میراث فرهنگی و طبیعی و بهبود تجربه گردشگر هستند. در موضوع ایجاد و توسعه اقامتگاه های بومگردی بحث مکان و محل استقرار این اقامتگاه ها و توجه به تناسب بین جاذبه های مختلف گردشگری و تعداد اقامتگاه های بومگردی و همچنین میزان حضور و تقاضای گردشگران از اهمیت ویژه ای برخوردار است. به همین جهت این پژوهش به تحلیل توزیع فضایی اقامتگاه های بومگردی در سطح استان آذربایجان شرقی به عنوان یکی از استان های دارای جاذبه های متنوع برای توسعه گردشگری روستایی پرداخته است. این مطالعه دارای اهداف کاربردی و روش توصیفی – تحلیلی است. داده های مورد استفاده به صورت کتابخانه ای و از مراجع رسمی مانند وزارت میراث فرهنگی گردشگری و صنایع دستی گردآوری شده است. جهت پردازش داده ها علاوه بر آمارهای توصیفی از روش های تحلیل فضایی درونیابی استفاده شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد از مجموع ۱۰۹ اقامتگاه بومگردی استان ۴۶ درصد فاقد ارزیابی و رتبه بندی، ۳۰ درصد درجه سه، ۱۶ درصد درجه دو و ۸ درصد دارای درجه یک بوده اند. نتایج نشان دهنده ناهمگونی فضایی توسعه اقامتگاه های بومگردی در پهنه فضایی استان می باشد. دو کانون فضایی اصلی استقرار اقامتگاه های بومگردی استان منطبق بر محدوده دو شهرستان اسکو و کلیبر می باشد که این دو کانون محل استقرار ۶۸ درصد از کل اقامتگاه های بومگردی استان آذربایجان شرقی است.

کلیدواژه ها:

توزیع فضایی اقامتگاههای بومگردی ، گردشگری روستایی ، استان آذربایجان شرقی ، نواحی روستایی