بررسی اثرات اقتصادی-اجتماعی گردشگری کشاورزی بر کیفیت زندگی روستاییان

گردشگری کشاورزی به عنوان یکی از انواع نوین و جایگزین گردشگری روستایی در سال های اخیر به عنوان راهبردی موثر برای بهبود وضعیت اقتصادی، اجتماعی و زیستی جوامع روستایی مورد توجه قرار گرفته است. این نوع گردشگری با بهره گیری از ظرفیت های بومی نظیر مناسک، کشاورزی، جاذبه های طبیعی و انسان ساخت، الگوهای متنوع کشت و مشارکت فعال کشاورزان می تواند نقش مهمی در توسعه پایدار روستاها ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل اثرات اقتصادی و اجتماعی گردشگری کشاورزی بر کیفیت زندگی روستاییان انجام شده است. روش تحقیق ترکیبی و متکی بر تحلیل های کیفی و کمی بوده و داده ها از طریق مصاحبه های عمیق با خبرگان حوزه کشاورزی و گردشگری و همچنین توزیع پرسشنامه در میان ذی نفعان، کشاورزان و ساکنین مناطق روستایی جمع آوری شده است. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که گردشگری کشاورزی تاثیر معناداری بر ارتقاء شاخص های اقتصادی همچون افزایش درآمد، اشتغال زایی، بهبود معیشت و توسعه کارآفرینی دارد. از منظر اجتماعی نیز افزایش مشارکت اجتماعی، تقویت هویت محلی، بهبود تعاملات فرهنگی و ارتقاء سطح آموزش و آگاهی در میان روستاییان از مهم ترین پیامدها گزارش شده است. با این حال، چالش هایی نظیر نبود زیرساخت های کافی، ضعف در نظام های نهادی و تغییرات کاربری اراضی نیز به عنوان موانع توسعه گردشگری کشاورزی شناسایی شدند. بر این اساس، توسعه هدفمند و برنامه ریزی شده گردشگری کشاورزی می تواند به عنوان ابزاری کارآمد برای بهبود کیفیت زندگی روستاییان و کاهش شکاف روستا و شهر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، کشاورزی ، کیفیت زندگی ، توسعه روستایی ، اثرات اقتصادی اجتماعی ، کارآفرینی روستایی ، مشارکت محلی