ظرفیتهای محیطی و راهبردهای توسعه

گردشگری روستایی به عنوان یکی از راهکارهای نوین توسعه به ویژه در مناطق دارای محدودیت منابع طبیعی می تواند نقش موثری در بهبود معیشت ساکنان، تنوع بخشی به اقتصاد محلی و ارتقای تاب آوری اجتماعی و زیست محیطی ایفا کند. در این میان منابع آبی نه تنها به عنوان زیرساختی حیاتی برای حیات و توسعه شناخته می شوند بلکه خود یکی از جاذبه های اصلی برای گردشگران به شمار می آیند. با توجه به فشارهای فزاینده بر منابع آب و ضرورت بهره برداری پایدار از آنها، شناسایی راهبردهایی برای توسعه گردشگری در تعامل با ظرفیت های محیطی و ملاحظات زیست محیطی از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف این پژوهش تحلیل قابلیت های محیطی و تبیین راهکارهای تحقق گردشگری پایدار در روستای واریان با تمرکز بر مدیریت بهینه منابع آبی و مشارکت جوامع محلی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که علیرغم محدودیت هایی مانند کمبود زیرساخت و آسیب پذیری منابع آبی، ظرفیت های قابل توجهی برای شکل گیری الگوهای گردشگری مسئولانه بوم سازگار و کم مصرف در منطقه وجود دارد. از جمله راهکارهای پیشنهادی می توان به تقویت نقش جامعه محلی، استفاده از منابع آبی ایستا، آموزش محیط زیستی به گردشگران و تدوین الگوهای مدیریتی تلفیقی اشاره کرد. در نهایت توسعه گردشگری در این منطقه زمانی تحقق می یابد که هم افزایی میان حفاظت از منابع طبیعی، سیاست گذاری مشارکتی و بهره گیری هوشمندانه از ظرفیت های بومی شکل گیرد؛ از این رو پیشنهاد می شود مدل هایی بومی و منطقه محور برای مدیریت پایدار گردشگری روستایی در بسترهای حساس طراحی و اجرا شود.

کلیدواژه ها:

گردشگری روستایی ، توسعه پایدار ، منابع آبی ، روستای واریان ، مدیریت زیست محیطی ، گردشگری مسئولانه