تحلیل اقتصادی گردشگری سیاه با تاکید بر ایران: رویکردی مفهومی و تطبیقی

گردشگری سیاه یکی از گونه های نوظهور گردشگری است که به بازدید از مکان های مرتبط با مرگ، فجایع انسانی یا بلایای طبیعی می پردازد. این نوع گردشگری فراتر از هیجان طلبی یا کنجکاوی، فرصتی برای تامل اخلاقی، آموزش تاریخی و سوگواری جمعی فراهم می کند و در سطح جهانی با استفاده از روایت پردازی چندلایه، فناوری های نوین و مشارکت جوامع به بستری برای توسعه پایدار اقتصادی تبدیل شده است. هدف پژوهش حاضر ظرفیت های اقتصادی گردشگری سیاه در ایران است. بدین منظور ابتدا ادبیات نظری و نمونه های بین المللی مرور شده و سپس با استفاده از روش تحلیل مضمون به بررسی وضعیت ایران پرداخته شده است. یافته ها نشان می دهد که ایران با وجود داشتن مکان هایی با پیشینه تراژیک فاقد چارچوب نظری بومی و برنامه ریزی منسجم برای بهره برداری از این ظرفیت ها است.

کلیدواژه ها:

گردشگری سیاه ، توسعه اقتصادی ، فناوری گردشگری ، روایت پردازی ، توسعه پایدار ، ایران