تحول مقصدهای گردشگری روستایی با پارادایم جغرافیای اقتصادی فرگشتی (رویکرد مفهومی - تجربی)

با رشد روزافزون گردشگری روستایی و پیچیدگی های آن در بسترهای محلی توجه به فرآیندهای بلندمدت دگرگونی مقصدهای گردشگری اهمیتی مضاعف یافته است. این پژوهش با بهره گیری از چارچوب مفهومی جغرافیای اقتصادی فرگشتی (EEG) به بررسی پویایی ها، مسیرها و سازوکارهای فرگشتی در مقصدهای گردشگری روستایی می پردازد. در این پژوهش با استفاده از مرور روایتی به عنوان روش بررسی، ادبیات، محدودیت های مدل های سنتی واکاوی و مزیت های رویکرد EEG در مطالعه فرگشت مقصدهای گردشگری روستایی تشریح شد. این پارادایم با تکیه بر سه محور نظری «وابستگی به مسیر، داروینیسم تعمیم یافته و نظریه پیچیدگی» برخلاف مدل های کلاسیکی نظیر چرخه حیات مقصد باتلر، بر رفتار غیرخطی، چندمسیره و پویا تاکید دارد. در این چارچوب مقصدهای گردشگری همچون سیستم های پیچیده سازگارشونده در نظر گرفته می شوند که همواره تحت تاثیر تعاملات چندسطحی میان عوامل انسانی و محیطی دستخوش دگرگونی هستند. مفاهیمی چون خلق، مسیر قفل شدگی و هم تکاملی به درک بهتری از تحولات ناگهانی یا تدریجی در این سیستم ها کمک می کند. در این پژوهش با بررسی محدودیت های مدل های سنتی و معرفی مزیت های رویکرد EEG مشخص شد که این چارچوب می تواند مبنای نظری و تحلیلی نیرومندی برای مطالعه پویایی و فرگشت در مقاصد گردشگری روستایی فراهم آورد. در نهایت با توجه به شرایط ایران پیشنهاد می شود که مطالعات آتی گردشگری از این رویکرد در جهت غنای تحلیلی و انسجام نظری بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

فرگشت ، مقصد گردشگری ، جغرافیای اقتصادی فرگشتی ، نظریه پیچیدگی ، وابستگی به مسیر ، گردشگری روستایی