رابطه تفکر قطعی نگر و تفکر ارجاعی با حساسیت به طرد مبتنی بر ظاهر در دختران دانشجو با نشانه های اضطراب اجتماعی

هدف: پژوهش حاضر رابطه بین تفکر قطعی نگر و تفکر ارجاعی با حساسیت به طرد مبتنی بر ظاهر را در دختران دانشجو دارای نشانه های اضطراب اجتماعی بررسی کرد. روش: طرح پژوهش توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری شامل دختران دانشجوی مراجعه کننده به مرکز مشاوره دانشگاه آزاد تهران جنوب در نیمسال دوم ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که توسط روانپزشک یا روانشناس مرکز دارای نشانه های اضطراب اجتماعی تشخیص داده شدند. نمونه ای به تعداد ۲۰۰ نفر بر اساس قاعده تباچنیک و فیدل (۲۰۰۷) و به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های حساسیت به طرد مبتنی بر ظاهر (Park، ۲۰۰۹)، پرسشنامه تفکر قطعی نگر (یونسی عسگری و بهرامی، ۱۳۸۷)، پرسشنامه تفکر ارجاعی (Ehring et al، ۲۰۱۰) و پرسشنامه اضطراب اجتماعی (Connor et al، ۲۰۰۰) بودند. روش تحلیل: تحلیل های آماری در دو سطح توصیفی و استنباطی انجام شد؛ برای بررسی فرضیه ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده گردید و پیش فرض های آماری (نرمال بودن، عدم هم خطی و...) پیش از تحلیل بررسی شدند. تمامی محاسبات با نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. یافته ها: نتایج نشان دادند که تفکر قطعی نگر با ضریب همبستگی r=۰.۳۲ و تفکر ارجاعی با ضریب همبستگی r=۰.۴۷، هر دو در سطح معنی داری p<۰.۰۱ رابطه مثبت و معناداری با حساسیت به طرد مبتنی بر ظاهر دارند؛ بدین معنی که افزایش درجات این سبک های تفکر با افزایش حساسیت به طرد مبتنی بر ظاهر همراه است. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد که سبک های شناختی ناکارآمد تفکر قطعی نگر و تفکر ارجاعی از عوامل شناختی موثر در تقویت حساسیت به طرد مبتنی بر ظاهر در دختران دانشجو با نشانه های اضطراب اجتماعی هستند؛ لذا مداخلات شناختی رفتاری هدفمند برای تعدیل این سبک های تفکر می تواند در کاهش حساسیت به طرد و نشانه های مرتبط با اضطراب اجتماعی مفید باشد.

کلیدواژه ها:

تفکر قطعی نگر ، تفکر ارجاعی ، حساسیت به طرد مبتنی بر ظاهر ، اضطراب اجتماعی