تحلیل و تبیین موانع فرهنگی- اجتماعی در مسیر بهبود ارتباط شهروندان با مدیریت شهری شیراز

این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل موانع فرهنگی اجتماعی موثر بر شکاف ارتباطی بین شهروندان و مدیریت شهری شیراز انجام شده است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی- پیمایشی است. جامعه آماری این پژوهش را کلیه شهروندان بالای ۱۸ سال و همچنین مدیران و کارشناسان ارشد شهرداری منطقه ای شیراز تشکیل می دادند. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۸۴ نفر از شهروندان و ۵۰ نفر از مدیران برآورد شد که به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای محقق ساخته مبتنی بر مطالعات پیشین مانند فراهانی و همکاران (۱۳۹۹) و مصاحبه های نیمه ساختار یافته با خبرگان بود. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS آزمون های همبستگی، رگرسیون، t مستقل و برای مدلسازی معادلات ساختاری از نرم افزار AMOS استفاده شد. یافته ها نشان داد که موانع فرهنگی- اجتماعی با ضریب مسیر ۰/۷۸۲، بیشترین تاثیر منفی را بر کیفیت ارتباط دوسویه شهروندان و مدیریت شهری دارد. این موانع در قالب چهار مولفه اصلی شناسایی شدند: (۱) اعتمادی تاریخی و احساس تبعیض، (۲) تفاوت در گفتمان و ارزش های مرجع میان شهروندان و مدیران، (۳) ضعف در سواد رسانه ای و مشارکت مدنی، و (۴) هنجارهای اجتماعی بازدارنده. همچنین مشخص شد که بهبود زیرساخت های ارتباطی و شفافیت مدیریتی می تواند تا حد زیادی از شدت تاثیر این موانع بکاهد. این پژوهش نتیجه می گیرد که برای بهبود ارتباط مدیریت شهری شیراز باید از رویکردی فرهنگ محور و اعتمادساز بهره بگیرد و برنامه های خود را بر پایه درک عمیق تری از لایه های فرهنگی- اجتماعی جامعه شهروندی بنا نهد.

کلیدواژه ها:

ارتباطات شهری ، مدیریت شهری ، موانع فرهنگی اجتماعی ، مشارکت شهروندی